Ninja Sentai Kakuranger

Ninja Sentai Kakuranger (jap. 忍者戦隊カクレンジャー Ninja Sentai Kakurenjā?, Oddział Ninja Kakuranger) – japoński serial z gatunku tokusatsu z roku 1994. Jest osiemnastym serialem z sagi Super Sentai stworzonym przez Toei Company football socks boys. Serial wyemitowano po raz pierwszy na kanale TV Asahi. Serial liczył 53 odcinki, pierwszy odcinek ujrzał światło dzienne 18 lutego 1994 roku fluff remover from clothes, ostatni został wyemitowany 24 lutego 1995 roku.

Wątki serialu zostały zaadaptowane w trzecim sezonie Mighty Morphin Power Rangers oraz w 8-odcinkowej mini serii Mighty Morphin Alien Rangers będącej jakby amerykańską wersją serialu.

400 lat temu ninja walczyli z Yōkai, mitycznymi demonami. Piątka mistrzów ninja uwięziła dowódcę Yōkai – Nurarihyona i odebrała mu całą moc na zapieczętowanie. W roku 1994 jedyny nie zamknięty demon – Kappa nabiera dwójkę niezbyt mądrych ludzi: Sasuke (potomka Sarutobi Sasuke) i jego kolegę Saizō (potomka Kirigakure Saizō) aby uwolnili pozostałe demony. Z awantury ratuje ich Tsuruhime – 14-letnia kunoichi. Trójka dostaje moce Kakurangersów od swoich przodków. Później spotykają napalonego gracza Seikaia (potomka Miyoshi Seikai) i Amerykanina Jiraiyę (potomka Jiraiyi), który z początku był zły how to tenderize meat without a mallet. Od tej pory piątka Kakurangersów musi pokonać złe duchy Yōkai.

W Kakuranger, roboty nie są właściwie maszynami. Są to niekiedy większe formy wojowników, czasem bestie meat tenderizer jellyfish. Trójka z nich nosi przydomek Boski Generał (jap. 三神将 Sanshinshō?, Trójka Boskich Generałów).

Mads Reginiussen

Mads Reginiussen (født 2. januar 1988 i Alta) er en norsk fotballspiller som spiller for Ranheim. Mads er bror til Tore og Christian Reginiussen best glass bottled water. Kjent for sin defensive rekkevidde og løpskapasitet.

Reginiussen har erfaring fra aldersbestemte landslag og har vært i TILs søkelys i flere år. Han scoret seks mål fra sin midtbaneposisjon for Alta i 2007-sesongen.

Han var også i landstoppen som skiløper da han bestemte seg for å satse på fotball

Argentina Home GAITAN 20 Jerseys

Argentina Home GAITAN 20 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, og ble blant annet nr. 2 i hovedlandsrennet i langrenn 2004.

1 Barli · 2 Rismark · 3 Kvande · 4 Eek · 5 Malmo · 6 Blakstad&nbsp running belt bib holder;· 7 Reginiussen · 8 Sandmæl · 9 Gjertsen · 10 Hou Sæter · 11 Flatgård · 12 Øien · 13 Stene · 15 Rømo Skille · 16 Løkberg · 17 Sørløkk&nbsp lixit glass water bottle;· 18 van der Weel · 20 Riksvold · 23 Witry · 24 Foosnæs · 25 Tronseth · 26 Hagen · Trener: Maalen · Assistenttrener: Austad

Elisabeth Herrmann (Schriftstellerin, 1959)

Elisabeth Herrmann (* 1959 in Marburg an der Lahn) ist eine deutsche Schriftstellerin, Drehbuch- und Hörspielautorin mit einem Schwerpunkt auf Kriminalromanen.

Elisabeth Herrmann machte nach ihrer Ausbildung zur Bauzeichnerin das Abitur auf dem zweiten Bildungsweg am Frankfurter Abendgymnasium. Im Anschluss arbeitete sie als Rundfunk- und Fernsehjournalistin und war Dozentin an der Hochschule Mittweida. Nach mehreren Dokumentarfilmen für den SFB/RBB erschien ihr Kriminalroman “Das Kindermädchen”. Herrmann nimmt in ihren Büchern immer wieder Bezug auf die neuere deutsche Geschichte best place to buy goalkeeper gloves. Darüber hinaus schreibt sie Jugendthriller, Hörspiele und Drehbücher wholesale team uniforms.

Ihr erster Roman Das Kindermädchen wurde 2005 von der Jury der KrimiWelt-Bestenliste (Nordwestradio, Arte, Die Welt) als bester deutschsprachiger Krimi des Jahres (Platz 6) ausgezeichnet. Sie schrieb auch das Drehbuch für die Verfilmung von Carlo Rola. Das ZDF strahlte den gleichnamigen Film am 9. Januar 2012 als „Fernsehfilm der Woche“ aus. Er wurde für den Bambi Publikumspreis 2012 nominiert. Der TV-Film „Die letzte Instanz“ (EA 20. Januar 2014) nach dem gleichnamigen Roman und dem Drehbuch von Elisabeth Herrmann war mit 7,7 Millionen Zuschauern (und 340.000 Abrufen in der Mediathek) der meistgesehene Montagsfilm des ZDF seit Beginn der Quotenerfassung.

2011 wurde Elisabeth Herrmann mit dem Radio Bremen Krimipreis ausgezeichnet goalkeeper shirts uk. Für den Roman Zeugin der Toten wurde sie mit dem Deutschen Krimi Preis 2012 ausgezeichnet.

WBNW-FM

WBNW-FM branded as “Now 105.7”, is a class B Top 40 radio station in Binghamton, NY located on the dial at 105.7 FM. The station is owned by iHeartMedia, Inc..

The station, under the WMRV call sign, was named for the late entertainer and game show creator Merv Griffin personalized football t shirts, who owned the FM station, as well as its sister station, WENE. When Griffin and his wife, Julann, divorced in 1973, she retained ownership of the stations as part of the settlement. The station was a Top 40 station from its beginning until 2004 when it was flipped to Hot AC. In April 2012, the station was flipped back to Top 40. All personalities on the station at the time were either moved or let go, and replaced by out-of market personalities, with the exception of the afternoon timeslot. On March 11, 2013, WMRV-FM rebranded as “Now 105 best sports water bottle.7″ under new call letters, WBNW-FM.

Coordinates:

Cheick Fantamady Diarra

Cheick Fantamady Diarra (ur. 11 lutego 1992) – piłkarz malijski grający na pozycji prawego napastnika. Mierzy 174 cm wzrostu, waży 69 kg. Od 2016 jest zawodnikiem francuskiego Tours FC.

Diarra pochodzi z Mali. Piłkarską karierę rozpoczął w zespole Stade Malien. 6 lipca 2011 roku podpisał 3–letni kontrakt z pierwszoligowym Stade Rennais FC. Zagrał swój pierwszy mecz z Stade Rennais FC,15 grudnia 2011 roku w Liga Europy przeciwko Atletico Madryt. 29 stycznia 2012 zadebiutował w drużynie zawodowej Stade Rennais FC na szczeblu Ligue 1. Diarra wykończone najlepszym strzelcem w drużynie rezerw z 17 goli w 20 meczach. W lipcu 2012 roku przedłużył kontrakt o dwa lata. Strzelił swoją pierwszą bramkę w Ligue 1, 22 grudnia 2012 przeciwko AC Ajaccio.

W sezonie 2014/2015 Diarra był wypożyczony do AJ Auxerre. W 2016 roku grał najpierw w Paris FC, a następnie został piłkarzem Tours FC.

Stan na: koniec sezonu 2015/2016

W 2012 roku Diarra wystąpił wraz z Reprezentacja Mali w piłce nożnej do Puchar Narodów Afryki 2012 z powodu kontuzji, ale kilku graczy nie zagra match.Il zagrał swój pierwszy mecz w czerwcu 2012 przed Algieria. W 2013 roku brał udział w Puchar Narodów Afryki 2013.

1 Sissoko • 2 A. Maïga • 3 Tamboura • 4 Berthé • 5 Kanté • 6 Yatabaré • 7 A. Traoré • 8 So. Keïta • 9 Diabaté • 10 M. Maïga • 11 Dembélé • 12 Se how to use a jaccard meat tenderizer. Keita • 13 I. Coulibaly • 14 D. Diakité • 15 B. Traoré • 16 So. Diakité • 17 M. Traoré • 17 Diarra • 18 Sow • 19 Koné • 20 Sa. Diakité • 21 N’Diaye • 22 Sogoba • 23 O. Coulibaly • trener: Giresse

1 Mam. Samassa • 2 Diawara • 3&nbsp runners hydration pack;Tamboura • 4 A metal water bottle safety. Coulibaly • 5 I. Coulibaly • 6 Sissoko • 7 C. Diarra • 8 M.K. Traoré • 9 Diabaté • 10 Maïga • 11 S. Diarra • 12 Keita • 13 Wagué • 14 Yatabaré • 15 Mah. Samassa • 16 So. Diakité • 17 M. Traoré • 18 Sow • 19 S. Coulibaly • 20 Sa. Diakité • 21 N’Diaye • 22 Yirango • 23 O. Coulibaly • trener: Carteron

Tomáš Bulík

Tomáš Bulík (* 27. August 1985 in der Tschechoslowakei) ist ein slowakischer Eishockeyspieler, der seit September 2012 beim HC Dukla Trenčín in der slowakischen Extraliga unter Vertrag steht the football shirt.

Tomáš Bulík begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Nachwuchsabteilung des HK VTJ Prešov, in der er bis 2000 aktiv war best soccer goalie jerseys. Von 2002 bis 2005 stand der Center beim HC Košice aus der Extraliga unter Vertrag. Im Laufe der Saison 2005/06 schloss er sich dem MHC Martin an, für den er in 24 Spielen acht Scorerpunkte erzielen konnte. Zudem absolvierte er zehn Partien für seinen Ex-Club aus Prešov in der zweitklassigen 1. Liga.

Zur Saison 2006/07 wurde Bulík vom amtierenden slowakischen Meister MsHK Žilina unter Vertrag genommen. Für diesen stand er in beiden Spielen des IIHF European Champions Cup auf dem Eis. Von 2007 bis 2010 trat der Linksschütze mit dem MHk 32 Liptovský Mikuláš und dem HC 05 Banská Bystrica in der Extraliga an. Für die Saison 2010/11 wurde der Slowake im Mai 2010 vom neu gegründeten HK Budiwelnik Kiew aus der Kontinentalen Hockey-Liga verpflichtet. Da dieser den Spielbetrieb nicht aufnahm, wurde sein Vertrag ungültig und Bulík wechselte zum HK Jugra Chanty-Mansijsk. Nach sieben Spielen für Jugra verließ er den Verein wieder und wurde im November 2011 vom HC Slovan Bratislava verpflichtet.

Für die Slowakei nahm Bulík im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2003 und den U20-Junioren-Weltmeisterschaften 2004 und 2005 teil. Des Weiteren stand er im Aufgebot der Senioren-Nationalmannschaft bei der Weltmeisterschaft 2010 in Deutschland football jerseys for sale. Bei dieser wurde er in allen sechs Spielen seines Landes eingesetzt und erhielt vier Strafminuten shop football jerseys.

Konstytucja jakobińska

Konstytucja jakobińska (właściwa nazwa: Konstytucja roku I, fr. Constitution de l’an I) – ustawa zasadnicza Francji opracowana przez klub polityczny jakobinów i uchwalona przez Konwent Narodowy 24 czerwca 1793 r. Uznana za jedną z najbardziej postępowych Konstytucji burżuazyjnych została przyjęta przygniatającą liczbą głosów w referendum i miała wejść w życie po zakończeniu wojny. Nigdy jednak do tego nie doszło z powodu trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się Francja.

W okresie proklamowania republiki, pod rządami Konwentu (1792-1793) od samego początku jakobini byli w ostrym konflikcie z żyrondystami. Pod naciskiem jakobinów w grudniu 1792 r. rozpoczął się proces króla Ludwika XVI skazanego na śmierć i ściętego 21 stycznia 1793 r. Długotrwała walka tych dwóch frakcji doprowadziła do przewagi jakobinów w Konwencie po aresztowaniu 29 żyrondystów.

Konstytucja ta zwierała Deklarację praw, która miała bardziej radykalny charakter od swojej poprzedniczki z 1789 r.

Wysunięto zasadę równości przed zasadę wolności. Równość społeczną miały gwarantować m water in glass.in. prawo do pracy, prawo do opieki publicznej i bezpłatnej oświaty. Za najświętsze prawo uznano prawo do oporu ludu wobec rządu który gwałci prawo ludu.

Odrzucając zasadę trójpodziału władzy spopularyzowaną przez Monteskiusza, legislatywa została przejęta przez jednoizbowe Ciało Ustawodawcze wybierane w wyborach bezpośrednich english football shirts, powszechnych hydration system for running, równych i jawnych (głosować można było również w sposób tajny) na roczną kadencję.

Prawo wyborcze posiadali mężczyźni, którzy ukończyli 21 lat i zamieszkiwali w danym okręgu minimum 6 miesięcy.

Władzę wykonawczą miała pełnić Rada Wykonawcza złożona z 24 członków wybieranymi raz na 2 lata, całkowicie podporządkowana Ciału Ustawodawczemu. Co roku połowa jej składu miała ustępować.

Jej zadaniem było kierownictwo i nadzór nad administracją Republiki. Mogła ona działać jedynie w zakresie ustaw i dekretów wydawanych przez władzę ustawodawczą.

How to Get My Feet Warm

The feet are the furthest extremities from the heart, so it can sometimes be difficult to keep them warm throughout the day — especially during the colder months of the year. Cold feet can be uncomfortable, but there are several ways to help keep them warm.
Take a warm bath with enough water to submerge your feet entirely. Stay in the bath for as long as the water is at a comfortable temperature. Dry your feet thoroughly when you get out, and put on a thick pair of socks and slippers to keep your feet from getting cold again.
Wrap your feet tightly in a thick and heavy blanket, making sure that no air can touch the skin of your feet. The blanket will insulate your feet, trapping your body heat and acting as a natural heater. By wrapping your feet tightly, you ensure that the colder air outside the blanket is unable to affect your feet.
Place a heating element such as a heating pad, electric blanket or hot-water bottle over your feet. Always follow safety precautions such as not leaving heating elements that are plugged in unattended.
Place chemical warmers in your socks. When you open a chemical warmer package, you expose the internal ingredients to air, causing a chemical reaction. These ingredients include water, iron powder, salt, vermiculite and activated charcoal, which all react together to create heat and insulate the product, which allows the heat to sustain for hours at a time. Several warmers may be needed in each sock to keep the feet at a comfortable temperature.
See your doctor if you experience chronically cold feet as this may be the result of a blood vessel or circulation problem. For example, chronically cold feet are a common complication of diabetes, states the American Diabetes Association.

Postacie drugoplanowe z cyklu Harry Potter

Poniższy artykuł dotyczy fikcyjnych postaci, drugoplanowych i epizodycznych bohaterów cyklu Joanne K. Rowling Harry Potter.

Jęcząca Marta (ang. Moaning Myrtle), właściwie Marta Elżbieta Warren (ang. Myrtle Elizabeth Warren zm. 1942) – duch, który straszy w damskiej łazience znajdującej się na pierwszym piętrze w Hogwarcie. Nosiła okulary. Często wskakuje do muszli toaletowej, by się zabić, ale wtedy przypomina sobie, że jest już martwa. Jest szczególnie wrażliwa na punkcie swojej śmierci i opinii o własnej osobie.

Była uczennicą Hogwartu, należała do Ravenclawu. Została zabita przez Bazyliszka, kiedy płakała, ponieważ Olivia Hornby dokuczała jej z powodu okularów. To właśnie w tej toalecie, w której ona urzędowała, Hermiona Granger uwarzyła eliksir wielosokowy. Pod koniec drugiego roku w Hogwarcie, powiedziała Harry’emu, który już wiedział co się kryje w Komnacie Tajemnic i jak ten potwór się przemieszcza, że właśnie ona została zabita przez bazyliszka w 1942 roku.

Także w 4 części cyklu pomogła Harry’emu rozwiązać zagadkę ze złotym jajem.

W 6 części Draco Malfoy zwierzał się jej z kłopotów z zabiciem Albusa Dumbledore’a.

Tłumacz nazwał ją Martą, ponieważ angielskie imię Myrtle fonetycznie przypomina imię Marta. Marta miała słabość do Harry’ego Pottera. Nie przepadała za Ronem, ponieważ jej dokuczał.

Krwawy Baron – duch jednego z domów w Hogwarcie – Slytherinu.

Według Prawie Bezgłowego Nicka tylko jego boi się Irytek. Przez lata pobytu w Hogwarcie nikt, oprócz Toma Marvolo Riddle’a, nie wiedział dlaczego Krwawy Baron był umazany krwią o srebrzystym kolorze. W 7 tomie dowiadujemy się, iż gdzieś w lesie w Albanii dźgnął śmiertelnie nożem Helenę Ravenclaw, córkę Roweny Ravenclaw. Po tym haniebnym czynie popełnił samobójstwo.

Prawie Bezgłowy Nick, właściwie Sir Nicholas de Mimsy-Porpington – duch-rezydent Wieży Gryffindoru. Zmarł 31 października 1492 roku. Jego głowa nie została do końca odcięta i trzyma się teraz na jednym ścięgnie i skrawku skóry, dlatego Sir Nicholas dostał przydomek Prawie Bezgłowego Nicka (w drugiej części dowiadujemy się, iż otrzymał czterdzieści pięć ciosów toporem w kark). Na głowie ma zawadiacki kapelusz ze strusim piórem, spod którego spływają mu na ramiona misterne loki, a wokół szyi kryzę, dość skutecznie maskującą fakt, że jego głowa była prawie całkowicie odcięta od tułowia. Mimo iż Sir Nicholas umarł ponad 500 lat temu, nadal tęskni za jedzeniem. Marzeniem jego jest wziąć udział w Polowaniu bez Głów. Jest dobrym przyjacielem Harry’ego.

W filmie w Prawie Bezgłowego Nicka wciela się John Cleese.

Szara Dama – duch Ravenclawu. Naprawdę nazywa się Helena Ravenclaw. Jest zmarłą córką założycielki domu, Roweny Ravenclaw.

Za życia chciała być mądrzejsza i ukradła Diadem Roweny (obecnie zaginiony artefakt domu) swojej matki, który dawał mądrość temu, kto go nosił. Uciekła z nim do lasów w Albanii i tam ukryła w pustym drzewie. Jej matka rozchorowała się. Chcąc ujrzeć córkę przed śmiercią, wysłała na poszukiwania Barona, który był w niej zakochany. Gdy odnalazł ją, a ona nie chciała wrócić do domu, stał się brutalny i w swojej porywczości zabił Helenę ciosem w pierś. Po tym czynie zaczęły go nękać wyrzuty sumienia i popełnił samobójstwo. Od tego momentu nosi łańcuchy i znany jest jako Krwawy Baron, który jest duchem-rezydentem innego domu w Hogwarcie – Slytherinu.

O miejscu ukrycia Diademu Roweny Helena powiedziała wcześniej tylko jednemu studentowi Hogwartu – był nim Tom Riddle.

Tom odnalazł ukryty diadem i przemienił go w horkruksa. W VII tomie jest on przedostatnim horkruksem.

Gruby Mnich – duch domu Hufflepuff. Gruby Mnich ma duże poczucie humoru. Jest dobrotliwy i wybacza kawały poltergeistowi Irytkowi.

Irytek – poltergeist, złośliwy duch. Zamieszkuje w zamku Hogwart. Notorycznie płata złośliwe i niezbyt mądre dowcipy: zalanie łazienki wodą, zalepienie dziurki od klucza, oblanie kogoś atramentem (ofiarą tego kawału była Katie Bell). Śpiewa też często sprośne piosenki. Nienawidzi go woźny Hogwartu, Argus Filch. Jedyną postacią, której się boi jest duch Krwawy Baron, darzy również pewnym respektem Albusa Dumbledore’a. Wyjątkowo jeden raz usłuchał bliźniaków Freda i George’a Weasleyów, którzy uciekając ze szkoły polecili dręczyć Dolores Umbridge, tymczasową (i powszechnie nielubianą) dyrektorkę szkoły i nauczycielkę obrony przed czarną magią.

Oryginalne imię ducha (Peeves) pochodzi od zwrotu somebody’s pet peeve, czyli rzecz, która szczególnie kogoś denerwuje.

Nie pojawił się w żadnym filmie o Harrym Potterze.

Ksenofilius „Ksenio” Lovegood – wydawca gazety Żongler. Ojciec Luny Lovegood. W młodości uczęszczał do szkoły Hogwart do domu Ravenclaw.

Wspominany jest już w tomie 4., ale pierwszy raz poznajemy go w 7 tomie na weselu Billa i Fleur. Nieustannie próbuje udowodnić istnienie nargli, ględatków niepospolitych i chrapaków krętorogich oraz odtworzyć zaginiony diadem Roveny Ravenclaw. Mieszka w wysokim domu wyglądającym jak wieża szachowa, nieopodal Weasleyów.

W 5 tomie wydrukował artykuł – napisany przez Ritę Skeeter – co tak naprawdę wydarzyło się podczas Turnieju Trójmagicznego.

W 7 tomie wydaje Harry’ego śmierciożercom, ponieważ porwano jego córkę, z powodu druku w swojej gazecie artykułów atakujących Ministerstwo Magii i śmierciożerców oraz popierania Harry’ego. Poplecznikom Voldemorta nie udaje się jednak schwytać Harry’ego.

Oprócz tego zapoznaje Harry’ego, Rona i Hermionę z Insygniami Śmierci i ich historią. Ponieważ nosił na sobie znak Insygniów Śmierci został mylnie wzięty za poplecznika Grindelwalda przez Wiktora Kruma, co prawie zaowocowało bójką na weselu.

Rita Skeeter – dziennikarka Proroka Codziennego. Urodzona w 1951 roku. Jest jednym z niezarejestrowanych animagów, zmienia się w żuka. Dziennikarka znana z ciętego pióra takeya glass bottle, pisze wiele kąśliwych artykułów nie zawsze zgodnych z prawdą.

W czwartym tomie przygód Harry’ego Pottera pisała artykuły na temat jego miłostek i problemów. Złapana przez Hermionę Granger pod groźbą ujawnienia (jako animaga) przestała pisać przez rok.

W piątym tomie na rozkaz Hermiony napisała artykuł do Żonglera opisujący, co dokładnie zdarzyło się podczas walki Harry’ego z Voldemortem w czwartym tomie.

W siódmym tomie napisała obszerną książkę Życie i kłamstwa Albusa Dumbledore’a, w której twierdziła jakoby Albusa Dumbledore’a od dzieciństwa interesowała Czarna Magia, a jego młodsza siostra, Ariana była charłakiem. Podobno z tego powodu nie została przyjęta do Szkoły Magii i Czarodziejstwa Hogwart, a jej bliscy tłumaczyli jej brak edukacji w magicznej szkole groźną chorobą. Jak się później okazuje część z tego było kłamstwami. Na okładce Życia i kłamstw Albusa Dumbledore’a jest napisane, że napisała również książkę o poprzednim dyrektorze Hogwartu – Armando Dippet: mistrz czy kretyn?.

Frank Bryce – dozorca domu Riddle’ów w Little Hangleton. Nadzorował ich ziemię, szczególnie trawnik. W 1943 został oskarżony o zamordowanie rodziny Riddle’ów. W rzeczywistości Riddlowie i ich syn Tom zostali zabici przez Toma Marvola Riddle’a, późniejszego Lorda Voldemorta. Jednak mugolska policja wypuściła Bryce’a, ponieważ nie było na ciałach zmarłych żadnych znaków, wskazujących na to, że zostali zabici. Mieli tylko przestraszony wyraz twarzy.

W 1994 roku Voldemort powrócił do domu Riddle’ów. Bryce odkrył Voldemorta i dowiedział się o planie zabicia Harry’ego Pottera. Kiedy wąż Nagini odkrył jak podsłuchuje pod drzwiami, Voldemort zabił go. Jednak podczas pojedynku Harry’ego i Voldemorta, ukazuje się Harry’emu duch Franka.

Wielebny Robert McGonagall – mąż Isobel McGonagall i ojciec Minerwy, Malcolma i Roberta Juniora. Dorastał w Highlands, w Szkocji na początku XX wieku. Był prezbiteriańskim pastorem.

Tom Riddle (ur. 1905 – zm. sierpień 1943) – mugol, który został uwiedziony przez Meropę Gaunt, najprawdopodobniej za pomocą eliksiru miłosnego. Po pewnym czasie Meropa przestała mu podawać eliksir i Riddle uciekł do domu. W wiosce mówiono, że to była tylko chwilowa miłość. Miał z nią syna – przyszłego Lorda Voldemorta. Tom Riddle mieszkał w wielkim, bogatym domu, najbardziej okazałym w Little Hangleton, gdzie w nocy w sierpniu 1943 roku został zamordowany wraz ze swoimi rodzicami przez swojego syna Toma – Voldemorta. Pochowano ich na cmentarzu w Little Hangleton. Mieszkańcy wioski nigdy nie wyjaśnili tajemnicy ich śmierci, gdyż klątwa Avada Kedavra nie zostawia śladów.

24 czerwca 1995 roku na cmentarzu Voldemort użył kości swojego ojca, a także krwi Harry’ego i dłoni Glizdogona, aby się odrodzić.

Tobiasz Snape – mugol, mąż Eileen Prince i ojciec Severusa Snape’a. Ze wspomnień Snape’a z 5 tomu dowiadujemy się, że był mugolem i znęcał się nad swoją żoną. Severus prawdopodobnie nienawidził go.

Sir Cadogan – postać znajdująca się na obrazie w korytarzu na siódmym piętrze w Hogwarcie. Jest to niski i dość krępy rycerz w pełnej zbroi, który zawsze szuka okazji do walk i pojedynków. Posiada tłustego, grubego i nakrapianego konika, na którym nie umie jeździć. Jest szlachetny, godny, honorowy i bardzo ,,rycerski”, zawsze służący pomocą dobrym ludziom.

W III tomie przygód Harry’ego Pottera pomógł Ronowi, Hermionie i Harry’emu dostać się na Wieżę Północną, w której odbywało się wróżbiarstwo. Również, na ochotnika (i jako jedyny), zastąpił Grubą Damę w pilnowaniu wejścia do Wieży Gryffindoru, gdy ta została zaatakowana przez Syriusza Blacka.

Gruba Dama – postać na portrecie, który jest drzwiami do Wieży Gryffindoru. Otwiera je ona, gdy ktoś poda prawidłowe hasło. Gruba Dama denerwuje się, gdy ktoś ją budzi i jest często widywana pijana razem ze swoją najlepszą koleżanką Violet – postacią z malowidła znajdującego się w bocznej sali. Nie jest znane żadne imię Grubej Damy i nie wiadomo czy reprezentuje istniejącą osobę.

W I tomie, opuszcza ona swój obraz, widząc Harry’ego, Rona i Hermionę przed wejściem.

W III tomie portret Grubej Damy zostaje pocięty przez Syriusza Blacka i przez pewien czas zastępuje ją Sir Cadogan. Później zgadza się ona znowu pełnić swoje obowiązki, ale ponieważ boi się ponownej napaści, zostają zatrudnione dwa trolle dla jej ochrony.

W pierwszym filmie Grubą Damę gra Elizabeth Spriggs, a w trzecim – Dawn French. W pozostałych nie występuje.

Violet – postać namalowana, koleżanka Grubej Damy, która często ją odwiedzała. W IV tomie dowiadujemy się, że jej obraz znajduje się w pokoju graniczącym z Wielka Salą.

Ariana Dumbledore (ur. 1884 lub 1885, zm. sierpień 1899) – córka Kendry i Percivala Dumbledore’ów, najmłodsza siostra Albusa i Aberfortha, zamieszkała w Dolinie Godryka. Jako małe dziecko wyróżniała się szczególnymi zdolnościami magicznymi. Kiedy miała sześć lat, o jej talentach dowiedzieli się trzej chłopcy z sąsiedztwa, mugole. Zaatakowali dziewczynkę; po tym ataku Ariana nigdy nie odzyskała mentalnej ani magicznej równowagi. Ojciec Ariany zaatakował chłopców, za co został skazany na uwięzienie w Azkabanie, gdzie zmarł. Gdyby Ministerstwo Magii dowiedziało się o jej stanie, Ariana musiałaby spędzić resztę życia na zamkniętym oddziale Szpitala św. Munga. Kendra Dumbledore, aby nie dopuścić do odebrania jej córki, ukrywała ją przed światem; oficjalna wersja głosiła, że Ariana jest słabego zdrowia. Prowokowało to jednak plotki, w tym opinie, że dziewczynka jest charłakiem i jako taka przynosi wstyd rodzinie. Ariana nie była w stanie kontrolować swoich magicznych talentów. Podczas jednego z niekontrolowanych ataków dzikiej magii Ariana, wówczas czternastoletnia, doprowadziła do śmierci matki.

Po śmierci Kendry Albus sprowadził się z powrotem do domu rodzinnego. Nie miał jednak cierpliwości do opieki nad niepełnosprawną siostrą, zwłaszcza że właśnie wtedy rozwijała się jego przyjaźń z Gellertem Grindelwaldem. Podczas sprzeczki, która wywiązała się w obecności Ariany między Albusem, Aberforthem a Grindelwaldem jeden z nich, nie wiadomo który, przypadkowo zabił dziewczynkę. To wydarzenie zakończyło przyjaźń Albusa i Grindelwalda, a także doprowadziło do długoletniego konfliktu między braćmi. Podczas pogrzebu Ariany doszło do bójki między braćmi i Aberforth złamał Albusowi nos.

Śmierć siostry i fakt, że ponosił za nią przynajmniej po części odpowiedzialność była dla Albusa Dumbledore’a wielkim ciężarem; sprawiła też, że od tej pory zawsze trzymał się z daleka od Czarnej Magii. Lęk przed dowiedzeniem się prawdy o jej śmierci długo powstrzymywał go od zmierzenia się z Grindelwaldem, a wyrzuty sumienia sprawiły, że usiłował posłużyć się pierścieniem Marvola Gaunta, by przywołać do siebie zmarłych krewnych, w tym siostrę, i prosić o przebaczenie.

Aberforth Dumbledore ma portret siostry w swoim mieszkaniu; jest to jedyny portret kogokolwiek z rodziny, jaki się tam znajduje.

Tajemnicza śmierć Ariany była jednym z dominujących wątków napisanej przez Ritę Skeeter plotkarskiej i demaskatorskiej biografii nieżyjącego dyrektora Hogwartu.

Kendra Dumbledore (zm. wczesnym latem 1899) – żona Percivala Dumbledore’a, matka Albusa, Aberfortha i Ariany, zamieszkała w Dolinie Godryka. Po aresztowaniu męża i jego śmierci w Azkabanie poświęciła się wychowaniu dzieci, w tym przede wszystkim opiece nad córką. Ukrywała Arianę w domu, aby nie dopuścić do jej dożywotniego umieszczenia w Szpitalu św. Munga. Zginęła przypadkowo z ręki córki podczas jednego z wybuchów magii, których Ariana nie była w stanie kontrolować. Po jej śmierci Albus wrócił do domu aby zająć się siostrą.

Kendra była wysoką, czarnowłosą i ciemnooką kobietą o wyrazistych rysach, które Harry’emu przywodziły na myśl rysy Indianki. Uchodziła za dumną i upartą kobietę o mocnym charakterze. Ciotka Muriel, znająca historię rodziny Dumbledore’ów od Bathildy Bagshot podejrzewała, że Kendra byłaby zdolna do zabójstwa własnej córki, gdyby ta okazała się charłakiem, co świadczy o opinii, jaką miała Kendra wśród znających ją czarodziejów. Aberforth mówiąc o matce sugeruje, że była mistrzynią sekretów i kłamstw, a Albus odziedziczył jej zdolności.

Percival Dumbledore (zm. ok. 1892) – mąż Kendry oraz ojciec Albusa, Aberfortha i Ariany. Przedstawiany był jako przystojny mężczyzna o oczach, które zdawały się migotać. Jego córka, mając sześć lat, została przyłapana na uprawianiu magii w ogrodzie przez trzech mugolskich chłopców. Chcieli, aby dziewczynka pokazała jak się to robi, lecz ona nie umiała. Próbowali ją siłą zmusić, aby więcej tego nie robiła. Percival, gdy dowiedział się o tym zdarzeniu, ukarał chłopców, za co został zesłany do Azkabanu, gdzie umarł i został pochowany.

Marvolo Gaunt – jeden z przedstawicieli wymierającego już rodu Gauntów, wywodzącego się bezpośrednio od Salazara Slytherina (jednego z założycieli Hogwartu). Parę pokoleń przed jego narodzinami rodzina Gaunt straciła cały majątek, więc Marvolo żył w skrajnej biedzie wraz ze swoim synem Morfinem i córką Meropą (późniejszą matką Voldemorta).

Był człowiekiem gwałtownym, nieokrzesanym i wrogo nastawionym do mugoli, czarodziejów pochodzących z rodziny mugoli i czarodziejów półkrwi. Zmarł tuż po wyjściu z Azkabanu, do którego się dostał przez poranienie funkcjonariuszy Ministerstwa Magii.

Morfin Gaunt – syn Marvolo Gaunta i brat Meropy, matki Lorda Voldemorta.

Morfin, jako potomek Slytherina był wężousty. Zaatakował Toma Riddle’a (najwyraźniej chciał zrobić na złość swojej siostrze Meropie, która była zakochana w tym mugolu), za co został uwięziony w Azkabanie (trafił tam też jego ojciec Marvolo).

Kilkanaście lat po powrocie do domu złożył mu wizytę jego siostrzeniec, Lord Voldemort, który oszołomił Morfina, zabrał mu różdżkę i pierścień Marvola. Voldemort zabił za pomocą różdżki Morfina swojego ojca i dziadków. Niesłusznie oskarżony Morfin przyznał się do winy (Voldemort zmodyfikował mu pamięć) i znów trafił do Azkabanu, gdzie zmarł.

Meropa Riddle zd. Gaunt – córka Marvola Gaunta, siostra Morfina, matka Voldemorta. Nie była urodziwa. Miała proste, matowe włosy, bladą twarz o nieco grubych rysach i zeza.

Meropa, córka Marvola Gaunta (należącego do rodu Slytherina), wychowana była wśród buszu bez ciepła rodzinnego. Ojciec uważał dziewczynę za charłaka, lecz ona po prostu była przez niego terroryzowana, dlatego nie mogła wyzwolić swojej magicznej mocy. Była pomiatana też przez swojego wężoustego brata Morfina. Jej moce magiczne ujawniły się dopiero wtedy, gdy jej ojciec i brat zostali aresztowani. Morfin za zaatakowanie mugola (Toma Riddle’a), a Marvolo za naruszenie zdrowia pracowników Ministerstwa Magii.

Była zakochana w mugolskim szlachcicu Tomie Riddle’u. Ten jednak nie zwracał na nią uwagi, gdyż odznaczał się urodą i panien mu nie brakowało. Meropa jednak, gdy jej brat i ojciec zostali aresztowani, a jej moce ujawniły się, sporządziła eliksir miłosny i podała młodzieńcowi, gdy spragniony przejeżdżał obok chaty. Uciekli razem. Przez około rok Meropa podawała mu systematycznie eliksir. Gdy okazało się, że kobieta jest w ciąży, postanowiła odstawić ,,lekarstwo” podawane ukochanemu, być może w nadziei, że pokochał ją naprawdę. Myliła się jednak, a Tom uciekł od niej w przekonaniu, że zmyśliła ciążę, a wcześniej go odurzyła. W dniu rozwiązania udała się do sierocińca, tam urodziła syna i zmarła godzinę po porodzie. Przed śmiercią powiedziała kierowniczce: ,,Ma się nazywać Tom, po ojcu, i Marvolo, po dziadku. A nazwisko ma być Riddle”.

Gregorowicz (ang. Gregorovitch) – wytwórca różdżek. Jego różdżkę posiada m.in. Wiktor Krum.

W młodości udało mu się zdobyć Czarną Różdżkę, którą mu później ukradł Gellert Grindelwald oszałamiając go podczas ucieczki. W VII tomie poszukuje go Voldemort, zabijając po drodze wielu ludzi. Gdy go w końcu znajduje, przesłuchuje go przy pomocy zaklęcia Cruciatus i legilimencji. Gdy dowiaduje się, kto ukradł mu Czarną Różdżkę, zabija Gregorowicza zaklęciem Avada Kedavra.

Garrick Ollivander – wytwórca i sprzedawca różdżek. Posiada sklep na ulicy Pokątnej. Jest uważany za najlepszego wytwórcę różdżek na świecie. Sklep, który prowadzi, istnieje od 382 roku przed naszą erą i od tego czasu był on przekazywany z pokolenia na pokolenie w rodzinie Ollivanderów. Jego imię zostało ujawnione na stronie Pottermore. Zostało również ujawnione, że jest on żonaty oraz ma syna i córkę (która nie żyje). Niektóre z nazwisk swoich przodków zostały również ujawnione: Geraint Ollivander (przodek), Gerbold Octavius Ollivander (dziadek od strony ojca) i Gervaise Ollivander (ojciec).

Poznajemy go w pierwszym tomie, w chwili sprzedawania różdżki Harry’emu Potterowi, następnie pojawia się w tomie czwartym jako osoba testująca stan różdżek do Turnieju Trójmagicznego.

W szóstym tomie dowiadujemy się, że jego sklep został zamknięty i o jego tajemniczym zniknięciu.

W siódmym tomie okazuje się, że został porwany przez Voldemorta, który chciał dowiedzieć się czegoś o bliźniaczym połączeniu różdżek.

Madame Rosmerta – właścicielka i barmanka pubu Pod Trzema Miotłami. Ron Weasley, czuł do niej pociąg fizyczny.

W 3. części cyklu Madame rozmawia z Minerwą McGonagall, Rubeusem Hagridem oraz Korneliuszem Knotem, ówczesnym ministrem magii.

W VI części została zaczarowana zaklęciem Imperius, co miało ułatwić zamordowanie ówczesnego dyrektora Hogwartu, Albusa Dumbledore’a. Ma podkręcane, długie blond włosy. Znana jest z tego, że przyciąga uwagę wielu mężczyzn w swoim pubie.

Bathilda Bagshot – bardzo stara historyczka, autorka słynnej książki Historia magii. Przez wiele lat mieszkała w Dolinie Godryka, gdzie poznała się z Albusem Dumbledorem i jego rodziną. Znała również mieszkającą tam przez pewien czas rodzinę Potterów.

W VII tomie książki okazuje się, że Bathilda zostaje zabita prawdopodobnie w sierpniu przez Lorda Voldemorta. W jej ciele Czarny Pan ukrył swojego ukochanego węża Nagini, który miał w ten sposób zamaskowany, czekać na Harry’ego Pottera. Gdy Harry wraz z Hermioną Granger przybyli na spotkanie ze staruszką, wąż opuścił ciało Bathildy i zaatakował. Harry’emu i Hermionie udało się uciec w ostatniej chwili. W książce dowiadujemy się również, że Rita Skeeter wykorzystała starszą panią jako główne źródło informacji do swojej książki zatytułowanej Życie i kłamstwa Albusa Dumbledore’a. Okazuje się też, że Bagshot była cioteczną babką Gellerta Grindelwalda.

Nicolas Flamel – jego pierwowzorem był prawdziwy francuski alchemik Nicolas Flamel.

Mimo, że odgrywa pewną rolę w I tomie, nigdy się nie pojawia osobiście. Według książek o Harrym Potterze Flamel jest jedynym znanym twórcą Kamienia Filozofów, dzięki któremu on i jego żona Perenella żyli ponad sześć wieków. Flamel pracował razem z Albusem Dumbledorem, jednak biorąc pod uwagę, że kamień filozoficzny już istnieje, nie jest jasne nad czym.

Zdobycie kamienia stworzonego przez Flamela było celem Lorda Voldemorta, gdy opętał Profesora Quirrella, więc Dumbledore przeniósł kamień z Banku Gringotta do Hogwartu. Quirrell rozpracował jak pokonać część zaklęć strzegących kamienia, ale Harry, Ron i Hermiona domyślili się, że ktoś chce go ukraść, choć myśleli, że jest to Severus Snape, ich nauczyciel eliksirów. Kamień Filozoficzny został zniszczony pod koniec książki. Dumbledore powiedział wtedy, iż Flamel ma wystarczająco dużo eliksiru życia, aby zakończyć wszystkie swoje sprawy, ale zaznaczył też, że potem umrze

New York City Football Club Away DAVID VILLA 7 Jerseys

New York City Football Club Away DAVID VILLA 7 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. W kolejnych tomach nie dowiadujemy się niczego o Flamelu, ale autorka na swojej stronie internetowej stwierdziła, iż Nicolas już nie żyje.

Gellert Grindelwald (ur. 1883, zm. 1998) – postać fikcyjna występująca w serii książek o Harrym Potterze autorstwa angielskiej pisarki Joanne K. Rowling.

Jest on czarnoksiężnikiem znajdującym się na drugim miejscu na liście Najniebezpieczniejszych Czarnoksiężników Wszech Czasów (zaraz za Lordem Voldemortem), choć podobno u szczytu swej potęgi władał mocami, o których Czarny Pan mógł tylko marzyć. Imię Grindelwalda jest dobrze znane w świecie czarodziejów. Pierwszy raz spotykamy się z jego nazwiskiem na odwrocie karty kolekcjonerskiej z Albusem Dumbledorem, którą Harry znalazł w pudełku po Czekoladowej Żabie. Czytamy tam, że Dumbledore pokonał Grindelwalda w 1945 roku.

Grindelwald uczęszczał do Durmstrangu, z którego został wyrzucony na szóstym roku za prowadzenie niebezpiecznych eksperymentów, które o mało co nie skończyły się śmiercią kilku uczniów tej szkoły. Przed opuszczeniem Durmstrangu Grindelwald umieścił na jednej ze ścian symbol Insygniów Śmierci (pionowa linia wewnątrz koła, a koło wewnątrz trójkąta). Później Gellert zamieszkał ze swoją krewną Bathildą Bagshot w Dolinie Godryka, gdzie po raz pierwszy spotkał Dumbledore’a. W 7 tomie dowiadujemy się, że Grindelwald udał się do Doliny Godryka, aby zbadać grób trzeciego z braci Peverell (Ignotusa) – pierwszego właściciela peleryny Niewidki. Gellert zawarł bliską przyjaźń z Albusem, zaczęli planować stworzenie nowego porządku świata, w którym czarodzieje rządziliby światem „dla większego dobra”. Chcieli oni także wspólnie szukać Insygniów.

Jednakże Aberforth, młodszy brat Albusa, nie zgadzał się na te plany, gdyż bał się, że wiedzeni wielkimi ambicjami, zostawią oni samą niepełnosprawną siostrę Albusa, Arianę. Grindelwald oskarżał Aberfortha o to, że jest ślepy i twierdził, iż nie trzeba będzie ukrywać Ariany, gdy czarodzieje zapanują nad światem. Punktem kulminacyjnym sporu była bitwa pomiędzy Aberforthem, Albusem i Gellertem, w której jeden z nich przypadkiem zabił Arianę. Grindelwald uciekł, bojąc się kary. Wtedy Albus zerwał przyjaźń z nim.

Grindelwaldowi udało się zdobyć jedno z Insygniów – Czarną Różdżkę. Został on mistrzem tej legendarnej różdżki, kradnąc ją jej poprzedniemu właścicielowi – wytwórcy różdżek Gregorowiczowi. Dzięki mocy tej różdżki Grindelwald zabił wiele osób, co mocno dotknęło wielu studentów Durmstrangu, np. Wiktora Kruma, którego dziadek został zabity przez Gellerta. W wyniku tego w szkole nie jest zbyt dobrze przyjmowane nic, co jest związane z tym czarnoksiężnikiem (także symbol Insygniów Śmierci).

Dumbledore przez wiele lat odkładał ponowne spotkanie z Gellertem, gdyż bał się stanąć twarz w twarz z faktem śmierci siostry oraz tego, że to on mógł być tym, który ją przypadkowo zabił. Obaj czarodzieje byli bardzo inteligentni i uzdolnieni, a ci, którzy widzieli ich pojedynek, twierdzą, że żaden inny nie mógłby się z nim równać. Grindelwald, który posiadał wtedy uważaną za niezwyciężoną Czarną Różdżkę, przegrał z Dumbledorem.

Po tryumfie Albusa, pokonany Gellert został uwięziony w najwyższej celi Nurmengardu – więzienia, które sam zbudował dla swoich wrogów. Grindelwald przebywał tam aż do wydarzeń z 7 tomu, gdy Voldemort przybywa do Nurmengardu, szukając Czarnej Różdżki. Gellert, który nie boi się Voldemorta, mówi, że nigdy jej nie posiadał. Czarny Pan w napadzie furii zabija go. W rozdziale King’s Cross, Harry sugeruje Dumbledore’owi, że Grindelwald mógł skłamać, aby Voldemort nie włamał się do grobu Albusa, gdzie znajdowała się Czarna Różdżka. Dumbledore mówi, że pod koniec życia Grindelwald miał wyrzuty sumienia z powodu tego, co zrobił w przeszłości.

Wiktor Krum – gra dla bułgarskiej reprezentacji narodowej Quidditcha na pozycji szukającego (jest najlepszym szukającym na świecie). Uczy się w Durmstrangu (szkole magii, która znana jest z tego, że naucza się w niej Czarnej Magii). Szkołę tę reprezentował na Turnieju Trójmagicznym.

Podczas pobytu w Hogwarcie zakolegował się, a potem zakochał w Hermionie. Jest idolem nastolatek i nastolatków na całym świecie. Milczący, zamknięty w sobie, silny, dobrze zbudowany, utalentowany, miły mężczyzna ze złamanym nosem. Podczas balu jego partnerką była Hermiona. Wychowanek Igora Karkarowa (byłego śmierciożercy, który był dyrektorem szkoły Durmstrang). Podczas ostatniego, trzeciego zadania został zaczarowany Zaklęciem Niewybaczalnym przez podszywającego się pod profesora Moodego, Barty’ego Croucha Juniora (Śmierciożercy). Pod wpływem zaklęcia Imperius zaatakował Cedrika i Fleur.

W siódmym tomie został zaproszony przez Fleur Delacour na jej ślub z Billem Weasleyem. Na weselu interesował się Hermioną, a później Ginny, czym wzbudził zazdrość Rona i Harry’ego. W rozmowie z Potterem zamienionym dzięki Eliksirowi Wielosokowemu w kuzyna Weasleyów, Barny’ego dzielił się spostrzeżeniami na temat Ksenofiliusa Lovegooda. Twierdził, że symbol, który Ksenofilius ma zawieszony na szyi, jest symbolem czarnoksiężnika Gellerta Grindelwalda, później wdał się w kłótnię z panem Lovegoodem na ten temat.

W filmie w jego rolę wciela się Stanislav Ianevski.

Różdżka: Grab i włókno ze smoczego serca. Dziesięć i dziewięć cala. Grubsza niż zazwyczaj się spotyka, sztywna. Wyprodukowana przez Gregorowicza.

Ted Remus „Teddy” Lupin – syn Remusa i Nimfadory Lupin, postać fikcyjna pojawiająca się w ostatniej książce z serii o Harrym Potterze. Urodzony wiosną 1998 roku, niedługo przed bitwą o Hogwart, w której zginęli jego rodzice. Jest chrześniakiem Harry’ego Pottera. Po śmierci rodziców wychowywała go babcia Andromeda Tonks, lecz często zajmował się nim Harry i inni członkowie Zakonu Feniksa. Dostał imię po swoim dziadku, który został zabity przez szmalcowników. Ted, podobnie jak jego matka, jest metamorfomagiem (zaraz po urodzeniu zmieniał swój kolor włosów), ale nie jest, tak jak obawiał się jego ojciec, wilkołakiem. W epilogu VII tomu dowiadujemy się, że był zakochany w Victoire Weasley i całował się z nią.

Scorpius Hyperion Malfoy (ur. w 2003 roku) – syn Dracona Malfoya i Astorii Greengrass. W 7 części w epilogu przygód Harry’ego Pottera po raz pierwszy udaje się do Hogwartu.

Olimpia Maxime (org. Olympe Maxime) – dyrektorka Beauxbatons – jednej z 3 największych szkół dla czarodziei w Europie. Jest półolbrzymką, choć na początku nie chciała się do tego przyznać. Bardzo spodobała się Rubeusowi Hagridowi.

W piątym tomie wyrusza razem z nim w podróż w góry, gdzie muszą przekonać olbrzymów, aby stanęli po stronie Dumbledore’a, zanim zrobią to śmierciożercy, co się im jednak nie udaje. Po ich stronie staje tylko Graup – przyrodni brat Hagrida.

Eileen Prince – dawna przewodnicząca Klubu Gargulkowego w Hogwarcie. Poślubiła mugola Tobiasza Snape’a i urodziła syna Severusa, mistrza eliksirów w Hogwarcie. Była czystej krwi. Ze wspomnień Snape’a w Zakonie Feniksa dowiedzieliśmy się, że Tobiasz znęcał się nad żoną.

Hermiona Granger znalazła artykuł o Eileen i podsunęła Harry’emu myśl, że to ona mogła być tajemniczym Księciem Półkrwi.

(…) nieprawdopodobnie grubej, starej damy, wystrojonej w kunsztowną perukę o imbirowym kolorze i odzianej w olśniewającą, wymyślną różową szatę, falującą na wszystkich krągłościach właścicielki. Wszystko to nadawało jej wygląd topniejącego tortu lodowego.

Chefsiba Smith – pojawia się w książce Harry Potter i Książę Półkrwi we wspomnieniu, które zdobył Dumbledore, wraz ze skrzatką Bujdką. W tym wspomnieniu pojawia się również Voldemort, jeszcze jako świeżo upieczony absolwetnt Hogwartu − Tom Marvolo Riddle, pracujący u Borgina i Burkesa. Jemu to Chefsiba Smith pokazała medalion Slytherina i czarę Helgi Hufflepuff. Zmarła dwa dni później w niewyjaśniony sposób. Bujdka, jej skrzatka domowa, została skazana przez Ministerstwo za przypadkowe otrucie swojej pani wieczornym kakao.

Fatalne Jędze (ang. The Weird Sisters) – fikcyjny zespół z serii. Są bardzo popularne w świecie czarodziejów. Jednym z wielu fanów tego zespołu była Nimfadora Tonks.

Ich instrumentarium składało się przede wszystkim z:

Znani członkowie zespołu:

Nigel Wolpert – chłopiec uczęszczający do Hogwartu, który rozpoczął naukę w 1994 roku. Należy do Gryffindoru.

Nigel pojawia się w filmie Harry Potter i Czara Ognia. Podziwia gości z Beauxbatons i Durmstangu oraz daje Ronowi szatę wyjściową na Bal Bożonarodzeniowy. Chłopiec o niebieskich oczach i blond włosach. Zapalony fan Harry’ego Pottera. W filmie Harry Potter i Zakon Feniksa pojawia się na spotkaniach Gwardii Dumbledore’a i w Gospodzie pod Świńskim Łbem na spotkaniu przyszłych członków GD.

Female hysteria

Female hysteria was a once-common medical diagnosis, reserved exclusively for women, which is today no longer recognized by medical authorities as a medical disorder. Its diagnosis and treatment were routine for many hundreds of years in Western Europe. Hysteria of both genders was widely discussed in the medical literature of the nineteenth century. Women considered to have it exhibited a wide array of symptoms, including faintness, nervousness, sexual desire, insomnia, fluid retention, heaviness in the abdomen, shortness of breath, irritability, loss of appetite for food or sex thermos insulated water bottle, and a “tendency to cause trouble.”

In extreme cases, the woman might be forced to enter an insane asylum or to undergo surgical hysterectomy.

The history of the notion of hysteria can be traced to ancient times; in ancient Greece it was described in the gynecological treatises of the Hippocratic corpus, which date from the 5th and 4th centuries BC. Plato’s dialogue Timaeus compares a woman’s uterus to a living creature that wanders throughout a woman’s body, “blocking passages, obstructing breathing, and causing disease.” The concept of a pathological, wandering womb was later viewed as the source of the term hysteria, which stems from the Greek cognate of uterus, ὑστέρα (hystera).

Another cause was thought to be the retention of a supposed female semen, thought to mingle with male semen during intercourse. This was believed to be stored in the womb. Hysteria was referred to as “the widow’s disease,” since the female semen was believed to turn venomous if not released through regular climax or intercourse.

A physician George Taylor in 1859 claimed that a quarter of all women suffered from hysteria. George Beard, a physician catalogued seventy-five pages of possible symptoms of hysteria and called the list incomplete; almost any ailment could fit the diagnosis. Physicians thought that the stresses associated with modern life caused civilized women to be both more susceptible to nervous disorders and to develop faulty reproductive tracts. In the United States, such disorders in women reaffirmed that the US was on par with Europe;[clarification needed] one American physician expressed pleasure that the country was ”catching up” to Europe in the prevalence of hysteria.

Rachel Maines hypothesized that doctors from the classical era until the early 20th century commonly treated hysteria by masturbating female patients to orgasm (termed ‘hysterical paroxysm’) freezing water bottles, and that the inconvenience of this may have driven the early development of and market for the vibrator. Although Maines’s view that masturbating female patients to orgasm was used to treat hysteria is widely repeated in the literature on female anatomy and sexuality, some historians dispute Maines’s claims about the prevalence of this treatment for hysteria and about its relevance to the invention of the vibrator, describing them as a distortion of the evidence or only relevant to an extremely limited group. Maines has said that her theory should be treated as a hypothesis rather than a fact.

During the early twentieth century, the number of women diagnosed with female hysteria declined sharply. This decline has been attributed to many reasons. Some medical authors[who?] claim that the decline was due to laypeople gaining a greater understanding of the psychology behind conversion disorders such as hysteria.

With so many possible symptoms, hysteria was always[when?] considered a catchall diagnosis where any unidentifiable ailment could be assigned.[citation needed] As diagnostic techniques improved, the number of ambiguous cases that might have been attributed to hysteria declined. For instance, before the introduction of electroencephalography, epilepsy was frequently confused with hysteria. Many cases that had previously been labeled hysteria were reclassified by Sigmund Freud as anxiety neuroses.

Today, female hysteria is no longer a recognized illness, but different manifestations of hysteria are recognized in other conditions such as schizophrenia, borderline personality disorder, conversion disorder, and anxiety attacks.[citation needed]

MCM Rucksack | Kelme Outlet | maje dresses outlet| maje dresses for sale

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet cheap womens athletic shoes cheapest athletic shoes discount athletic shoes