Tag Archives: Glass Water Bottle

Walter Rieger

Walter Rieger (* 5. Dezember 1908 in Köln running hip pack; † 1. August 1989 ebenda) war ein deutscher Jurist und Politiker (FDP).

Nach dem Abitur 1928 studierte Rieger Rechts- und Staatswissenschaften an der Universität zu Köln. Er bestand 1932 das erste juristische Staatsexamen, promovierte 1933 zum Dr. jur. und beendete sein Studium 1937 mit dem zweiten juristischen Staatsexamen. Von 1937 bis 1939 war er als Gerichtsassessor und wissenschaftlicher Assistent an der Kölner Universität tätig. Nach seiner Ernennung zum Landgerichtsrat 1940 arbeitete er als Referent beim Reichskommissar für die Preisbildung in Berlin. Seit 1941 wurde er als Stabsintendant beim Oberkommando des Heeres (OKH) eingesetzt. Zuletzt geriet er in US-amerikanische Kriegsgefangenschaft.

Rieger wurde 1946 als Referent beim nordrhein-westfälischen Wirtschaftsministerium in Düsseldorf beschäftigt. Von 1949 bis 1957 sowie seit 1959 war er als Rechtsanwalt und Fachanwalt für Steuerrecht in Köln-Lindenthal tätig.

Rieger trat 1952 in die FDP ein und war von 1953 bis 1957 Vorsitzender des Bezirksehrengerichtes der FDP in Köln.

Rieger gehörte dem Deutschen Bundestag von 1961 bis 1965 an. Er war über die Landesliste Nordrhein-Westfalen ins Parlament eingezogen.

Rieger amtierte 1957/58 als Regierungspräsident des Regierungsbezirkes Köln.

Friedrich Graf zu Solms-Laubach (1816–1817) | Ludwig vom Hagen (1818–1825) | Heinrich Delius (1825–1832) | Franz Heinrich Gossen (1832–1834) | Karl Ruppenthal (1834–1838)&nbsp buy stainless steel water bottle;| Karl von Gerlach (1839–1844) | Gustav von Bonin (1844–1845)&nbsp

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

;| Karl Otto von Raumer (1845–1848) | Heinrich Freiherr von Wittgenstein (1848) | Eduard von Moeller (1849–1866) | Johann Baptist Birck (1866–1867) | Otto von Bernuth (1867–1884) | Chlodwig von Sydow (1884–1894) | Hugo Freiherr von Richthofen (1894–1901) | Max von Balan (1901–1905) | Otto Steinmeister (1905–1917) | Karl von Starck (1917–1919) |Philipp Brugger (1919–1921) | Sigmund Graf Adelmann von Adelmannsfelden (1922–1926) | Hans Elfgen (1927–1933) | Rudolf zur Bonsen (1933–1934) | Rudolf Diels (1934–1936) | Eggert Reeder (1936–1945) | Karl Eugen Dellenbusch (1942–1944) | Clemens Busch (1945–1947) | Wilhelm Warsch (1947–1957) | Walter Rieger (1957–1958) | Franz Grobben (1958–1966) | Heinrich Stakemeier (1966–1967) | Günter Heidecke (1967–1978) | Franz-Josef Antwerpes (1978–1999) | Jürgen Roters (1999–2005) | Hans Peter Lindlar (2005–2010) | Gisela Walsken (seit 2010)

Lew Carpenter

Lewis Glen Carpenter (January 12, 1932 – November 14, 2010) was an American football player and coach. He played college football for the University of Arkansas and professionally for ten seasons in the National Football League (NFL) as a halfback and fullback with the Detroit Lions, Cleveland Browns, and Green Bay Packers. He played on three NFL Championship teams, with Detroit in 1953 and with Green Bay in 1961 and 1962. After his playing career ended, Carpenter spent 31 years as an assistant coach in the NFL with the Minnesota Vikings (1964–1966), Atlanta Falcons (1967–1968), Washington Redskins (1969), St. Louis Cardinals (1970–1972), Houston Oilers (1970–1974), Green Bay Packers (1975–1985), Detroit Lions (1987–1988), and Philadelphia Eagles (1990–1994). Carpenter also coached the Frankfurt Galaxy of the World League of American Football in 1996 and at Southwest Texas State University. He concluded his 47 years of playing and coaching football at the end of the 1996 season. Scientific tests on his brain diagnosed post-mortem that he had an advanced case of chronic traumatic encephalopathy (CTE).

Carpenter was born to Verba Glen Carpenter and Edna Earl Pullam in Hayti, Missouri. He was raised in West Memphis, Arkansas, where he attended high school and played six-man football. In 1951, Lew married Ann Holt. The couple had four daughters; Cheryl, Cathy, Lisa and Rebecca. His brother, Preston Carpenter (1934 – 2011), married Jeanne Eytchison and the couple had three sons: Scott, Bruce, and Lewis Todd.

While at the University of Arkansas (1949–1953), Carpenter starred at the halfback position for the Razorbacks. As a senior

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

, he played in the Blue-Grey College All-Star Game. Carpenter also played wide receiver, tight end, and served as back-up quarterback during his college years. Carpenter received varsity letters in football, basketball, and baseball. He graduated with a Bachelor of Science degree in biology.

Carpenter played baseball after his 1953 senior year in college in the minor (then class B) Carolina League, as a pitcher, with the Winston-Salem Cardinals. During this season he had a batting average of .286 under manager Jimmy Brown. Scouts for the NFL also offered him a contract and football beat baseball in this circumstance.

Carpenter’s primary positions played: defensive half back, fullback, halfback, and offensive half back/running back. Carpenter was listed at a height of 6 foot 2 inches and had a playing weight from 205 to 220 pounds and was considered fast afoot.

In 1953, Carpenter was drafted by the National Football League for the Detroit Lions in the eighth round of the draft, 97th selection. The very first time in game play he got the football, he scored a 73-yard touchdown on an interception.

For the next three seasons, Carpenter was a running back. He was the Lions’ leading rusher and won his first world championship in 1953.

In 1954, Carpenter led Detroit with 476 rushing yards and in 1955, 543 yards. He helped the Detroit Lions Get back into the 1954 NFL Championship game, by winning the NFL Western Conference, before bowing to the 1954 NFL Champion Cleveland Browns. Over his three seasons with the Lions, he rushed for 1,043 yards, with 60 pass receptions (457 yards gained and 4 TDs), and scored 10 touchdowns (TDs).

Carpenter’s football career was placed on hold for the 1956 season, when he was drafted by the United States Army. He served honorably during an 18-month tour in Germany.

In 1957, after returning from Germany, Carpenter was traded to the Cleveland Browns, where he played with Preston Carpenter, his brother.

In 1957 NFL Draft, the Browns had selected fullback Jim Brown out of Syracuse University, who became the NFL’s leading rusher with 942 yards in a 12-game regular season. The emergence of Brown limited Carpenter to 83 attempts rushing, resulting in 315 yards and 4 TDs.

Once again at the top of the division with 9 wins, 2 losses and 1 tied game, Cleveland advanced to the Championship Game against Detroit. But the Lions dominated from start to finish, causing six turnovers and limiting the Browns’ quarterbacks (Tommy O’Connell and Milt Plum) to 95 yards passing in a 59–14 rout.

In 1959, Coach Vince Lombardi got a key trade by getting Lew Carpenter to come to Green Bay, Wisconsin, and to play for the Packers. While with the Packers he helped them win two world championships. Carpenter’s first game under Lombardi came quickly. On September 27, 1959, a sellout crowd packed Green Bay’s Lambeau Field for the first Packer game of the regular season against the Chicago Bears. On the Packers first offensive play, a new Lombardi technique was seen. “Packer halfback Paul Hornung took a handoff from the quarterback, ran to his left and threw the ball downfield to a wide open receiver near the goal line.” The crowd jumped to its feet, cheering at this new tactic! Then, the receiver, “Lew Carpenter dropped the ball.”

At halftime in the locker room, Coach Lombardi concluded his pep talk with, “And now, men of Green Bay, step aside. Make way for the mightiest Green Bay team in years! A Winning team! Go get ’em, Green Bay!” In response, Carpenter and the rest of the Packers slammed their lockers, growled loudly, and assaulted the field in determination. During the rest of the game, the Bears watched Carpenter closely, seeing him as a threat. The Packers adjusted tactics and used Carpenter repeatedly as bait while another player got the critical touchdown. At the end of the game, the Green Bay Packers beat the Chicago Bears by a score of 9 to 6. The Packer players raised Lombardi to their shoulders and ran with him in victory. “We’re on our way Now!” shouted Lombardi.

After winning their first three games, the Packers lost the next five due to injuries, including Carpenter’s. Returning, Carpenter and his team finished strong by winning the rest of the season. The 7 win & 5 loss record represented the Packers’ first winning season since 1947. Rookie head coach Lombardi was named Coach of the Year. For the Pack this was the start of the Glory Years.

The next year, the Packers, led by Paul Hornung’s 176 points, and assisted by running back Carpenter, won the NFL West title and played in the NFL Championship against the Philadelphia Eagles at Philadelphia. In a see-saw game, the Packers trailed the Eagles by four points late in the game, when Chuck Bednarik tackled Jim Taylor nine yards short of the goal line as time ran out. The Packers claimed that they did not “lose” that game; they were simply behind in the score when time ran out on them.

The Packers returned to the NFL Championship game the following season and faced the New York Giants in the first league title game to be played in Green Bay. The Packers scored 24 second-quarter points assisted by Carpenter, including a championship-record 19 by Paul Hornung, on special loan from the Army (one touchdown, four extra-points and three field goals), powering the Packers to a 37 to 0 major win over the Giants, their first NFL Championship since 1944.

The Packers stormed back in the 1962 season, jumping out to a 10-win and 0-loss start, on their way to a 13–1 season. This consistent level of success would lead to Lombardi’s Packers becoming one of the most prominent teams of their era, and even to their being featured as the face of the NFL on the cover of Time on December 21, 1962, as part of the magazine’s cover story on “The Sport of the ’60s” and Lew Carpenter is mentioned in the article as one of the Packers’ star players. Shortly after Time’s article, the Packers faced the Giants in a much more brutal championship game than the previous year, but the Packers prevailed on the surprising foot of Jerry Kramer and the determined running of Jim Taylor. The Packers defeated the Giants in New York, 16–7. Carpenter re-injured himself but finished the game. During this season Carpenter assisted other players in their game, gaining the informal title of “coach”.

In 1963, Paul Hournung was suspended for the season for betting on football. This caused Carpenter and others to make more than extra efforts for the team. While the Packers had an 11–1 season, it was at great cost. Many players injured themselves and re-injured themselves like Carpenter. Coach Lombardi placed Carpenter as a reserve running back, but had to play him time after time for the winning effort. After four full seasons of play with the Packers, Carpenter concluded his professional football playing days at the end of the 1963 season.

Carpenter played 123 professional football games. He finished his ten-year career with 2,025 yards and 16 touchdowns on 468 carries. He also caught 87 passes for 782 yards.

In 1964 Carpenter became one of the assistant coaches of the Minnesota Vikings. He served in various coaching positions and teams over the next 30 years. These included receivers coach, passing game coach and offensive coordinator for the Atlanta Falcons and the Washington Redskins.

Carpenter coached alongside Vince Lombardi then coached for St. Louis Cardinals (now the Arizona Cardinals), the Houston Oilers, the Green Bay Packers, the Detroit Lions and the Philadelphia Eagles. Along the way, he mentored many upcoming Pro Bowl players.

Carpenter coached several Vikings who were later inducted into the Pro Football Hall of Fame, Fran Tarkenton and Carl Eller.

In late 1966, Carpenter became one of the first coaches on the new NFL Atlanta Falcons franchise, the 23rd professional football club and the 15th NFL franchise. In 1967, the Falcons played in the new Atlanta-Fulton County Stadium. The first preseason game was held on August 1, 1966, before a crowd of 26,072 at Atlanta Stadium. Under Head Coach Norb Hecker, the Falcons became the only expansion team in history not to finish in last place their first year. The Falcons finished seventh out of eight teams in the NFL’s Eastern Conference. Carpenter helped coach the Falcons first victory on November 20, 1966, defeating the New York Giants, 27 to 16, at Yankee Stadium. Tommy Nobis, first draft pick and coached by Carpenter was voted to the Pro Bowl and named 1966 Rookie of the Year.

Carpenter participated in many pivotal events for the newly created American football team called the Atlanta Falcons.

1967 was disappointing for the Falcons. They finished their season at 1–12–1. Tommy Nobis (LB) was named to his second Pro Bowl and Junior Coffey (RB) ended the year with 722 yards to finish as the eighth leading rusher in the league and the Falcons’ Most Valuable Player and Carpenter helped coach them both.

1968 – The former Head Coach of the Minnesota Vikings Norm Van Brocklin was named to replace Norb Hecker as Falcon’s head coach after only three games of the 1968 season. Carpenter worked with Van Brocklin, who he knew as a player and a coach.

Carpenter helped coach two future Georgia Sports Hall of Fame winners. These were Tommy Nobis and Claude Humphry.

In 1969, the Washington Redskins hired Vince Lombardi, who gained fame with the Green Bay Packers, to be their new head coach.

Lombardi reorganized the Redskins and brought along a couple of coaches he worked with before, including Bill Austin for the offensive line and Lew Carpenter for the receivers. Carpenter was listed as the Packers passing game coordinator and offensive coordinator Coach over various seasons.

Lombardi led the Redskins to a 7 win & 2 loss record, their best since 1955, but died of cancer on the eve of the 1970 season. Carpenter was in the running to replace Lombardi as head coach, but Redskins assistant coach Bill Austin (the former Pittsburgh Steelers head coach) was chosen instead during 1970 and produced a record of 6–8 running handheld water bottle. Carpenter decided to coach elsewhere.

Carpenter coached only one season with the Redskins as the receivers and tight ends coach. His coaching and efforts had an influence on the 1969 season and future game play. Those Redskins who became inducted into the Pro Football Hall of Fame include Sonny Jurgensen in 1983, Charley Taylor in 1984, Bobby Mitchell in 1983 and Sam Huff in 1982 were helped in one way or the other by Carpenter. Carpenter’s General Manager during his assistant coaching tenure was George Preston Marshall who was also inducted into the Hall of Fame in 1969. One of the Redskin’s assistant coaches who worked with Carpenter, Mike McCormack was inducted in 1984. Vince Lombardi, the unforgettable coach, was inducted in 1971.

The football club St. Louis Cardinals moved to St. Louis, Missouri, in 1960 and stayed there until 1987. Then the franchise moved to Tempe, Arizona and became the Arizona Cardinals. When Carpenter got there in 1970 the club had many nicknames such as, the “football Cardinals,” “Big Red”, “Gridbirds” or “Cardiac Cards” to avoid confusion with the baseball St. Louis Cardinals.

“Coach Lew” went to St. Louis as a receivers and tight end coach for head coach Bob Holloway.

Two brothers, Charles W. Bidwell, Jr. and William V. Bidwell (sons of the 1933-1947 Cardinal franchise owner Charles W. Bidwell, Sr. and the 1947–1962 owner, the widow, Mrs. Violet Bidwell) had joint custody of the franchise from 1962 to 1972. That was the year William V. Bidwell took sole control as managing general partner and made many changes in the coaching staff and players.

Carpenter did work with and help coach future Pro Football Hall of Fame winners during his time with the Cardinals. These included Dan Dierdorf inducted in 1996, Jackie Smith inducted in 1994, Larry Wilson inducted in 1978 and Roger Wehrli inducted in 2007.

In 1973, Carpenter’s first coaching season there, the Oilers won only 1 game during the entire season. This was a 31 to 27 win over the Baltimore Colts. On a brighter note, Elvin Bethea won his 3rd Pro Bowl team spot. In 1974, the Oilers won their season opener at home by defeating the San Diego Chargers with a 21 to 14 win. The 1974 season was the best year with a 7 win & 7 loss season. And best of all, they defeated their rival Cleveland Browns for the first time ever with a 28 to 24 victory.

Carpenter was the receivers and tight ends coach brought in by the new Oiler general manager Sid Gillman to work with head coach Bill Peterson and stayed during Gillman’s tenure. After Peterson was fired in October 1973, Gillman took over as head coach. Gillman was inducted as a coach into the Pro Football Hall of Fame in 1983 and the College Football Hall of Fame in 1989.

Carpenter worked with and helped coach future Pro Football Hall of Fame winners during his time the Oilers. These include Elvin Bethea inducted in 2003 and Ken Houston inducted in 1986. Head coach Sid Gillman was inducted in 1989.

Carpenter was the receivers and tight ends coach for the Green Bay Packers under head coaches (HC) Bart Starr (1975––1983) and Forrest Gregg (1984–1987) from 1975 to 1985.

Poor personnel decisions typified this Packer time period. A notorious example includes the 1974 trade in which Dan Devine (HC 1971–1974) acting as GM sent five 1975 and 1976 draft picks (two first-rounders, two second-rounders and a third rounder) to the Los Angeles Rams for aging quarterback John Hadl, who would spend only 1½ seasons in Green Bay Pink Cocktail Dresses. This continued in the 1989, when players such as Barry Sanders, Deion Sanders, and Derrick Thomas were available, but the Packers chose offensive lineman Tony Mandarich with the second overall pick in the NFL draft. Though rated highly by nearly every professional scout at the time, Mandarich’s performance failed to meet expectations. ESPN has rated Mandarich as the third “biggest sports flop” in the last 25 years. This must have been a frustrating time for Carpenter but he focused on the basics and coached on for his beloved Packers.

Carpenter worked with and/or coached with the following Pro Football Hall of Famers during his coaching tenure with the Packers. These include coach Bart Starr who was inducted as a player in 1977, coach Forrest Gregg who was inducted as a player in 1977 and James Lofton, inducted in 2003.

Carpenter was the Detroit Lions receivers and tight ends coach for 1987 and 1988. He worked with head coaches Darry Rogers and Wayne Fontes. At the end of the 1988 season, Fontes hired Mouse Davis and June Jones as assistants and installed the Run & Shoot offense. This required the letting go of Carpenter and other assistant coaches. Fontes would later abandon the Run & Shoot offense.

Carpenter worked with and/or helped coach the following Pro Football Hall of Famers. These include Lem Barney inducted in 1992, Barry Sanders inducted in 2004 and coach Dick LeBeau inducted as a player in 2010.

Carpenter was the Eagles wide receivers coach from 1990 to 1992 and the wide receivers/tight ends coach in 1993 and 1994. Carpenter again coached James Lofton.

In 1995, Carpenter went back to Southwest Texas State University, now known as Texas State University–San Marcos and was the running backs coach under head coach Jim Bob Helduser. In 1989, Carpenter had coached at the Southwest Texas State University as a backfield coach under head coach John O’Hara. In 1996, Carpenter coached the Frankfurt Galaxy of the World League of American Football.

In 1996, after 47 years of playing and coaching professional NFL football, Carpenter reluctantly retired from the game he loved because of his health. On November 14, 2010, with his family at his side, he died from pulmonary fibrosis. Carpenter’s last public appearance was in Green Bay’s Lambeau Field for the “Alumni Weekend” on September 16 and 17, 2010.

Carpenter was inducted into the Arkansas Sports Hall of Fame in 1988, and the University of Arkansas Sports Hall of Honor in 2000. The “Lewis Carpenter University of Arkansas Scholarship” has been established in his memory through Chase Bank in New Braunfels, Texas.

Carpenter left his brain for science. Always interested in helping and teaching, he gave the last part of himself to test for chronic traumatic encephalopathy (CTE). In the first week of December 2011, test results confirmed that Carpenter had an advanced case of CTE.

CTE is a progressive degenerative disease found in people who have had a severe blow or repeated blows to the head. CTE is most commonly found in professional athletes who have experienced repeated concussions or other brain trauma.

In the 2009 book by John Eisenberg, That First Season: How Vince Lombardi Took the Worst Team in the NFL and Set It on the Path to Glory, Lew Carpenter is mentioned on 30 pages of its 304 hardback pages. Carpenter participated in a 2001 reunion documentary on Vince Lombardi and his Green Bay Packers called With Love & Respect: A Reunion of the Lombardi Green Bay Packers.

Akademie der Künste

Koordinater:

Akademie der Künste er et tysk akademi for kunst og musikk som ligger på Pariser Platz i Berlin. Organisasjonen har karakter av en stiftelse og består av maksimalt 500 medlemmer av ulik nasjonalitet. AdK utdeler et stort antall priser thermos water bottle stainless steel.

I den perioden Tyskland var delt var akademiet også delt opp. 1

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

. oktober 1993 ble disse slått sammen til ett under nåværende navn.

Akademiet ble opprinnelig grunnlagt 11. juli 1696 som Academie der Mahler-, Bildhauer- und Architectur-Kunst av kurfyrste Fredrik III av Brandenburg, den senere Fredrik I av Preussen.

I 1704–1790 var navnet Königlich-Preußische Akademie der Künste und mechanischen Wissenschaften og 1790–1809 Königliche Akademie der bildenden Künste und mechanischen Wissenschaften zu Berlin where can i buy a lint shaver. Fra 1890 har navnet vært Akademie der Künste, men med ulike ledd foran i takt med Tysklands statsendringer: Königlich Preußische… (1809–1882), Königliche… (1882) football uniform design, respektive Preußische Akademie der Künste (1926–1945).

Etter andre verdenskrig gjenoppsto akademiet som to:

Guerre météorologique de l’Atlantique nord

La guerre météorologique de l’Atlantique nord s’est déroulée pendant la Seconde Guerre mondiale organic meat tenderizer. Les Alliés (la Grande-Bretagne en particulier) et l’Allemagne étaient en compétition pour l’accès à des données fiables dans l’Atlantique Nord et l’Arctique pour leurs services de météorologie militaire. Ces données étaient importantes car elles affectaient la planification militaire et le routage des navires et des convois. Dans certaines circonstances, une bonne visibilité était nécessaire (reconnaissance photographique et bombardement) et dans d’autres, elle était défavorable (en révélant les mouvements des navires secrets ou en permettant l’activité aérienne de l’ennemi).

La planification du Jour J a été grandement affectée par les prévisions météorologiques. Il a été retardé d’une journée dans l’attente qu’une tempête s’apaise et que les conditions en mer soit acceptables. Les sources météorologiques britanniques incluaient des données provenant de navires en mer et des stations météo situées à l’observatoire de l’Île de Valentia et à Blacksod Point (comté de Mayo), en Irlande neutre.

L’utilisation par les Allemands de navires météorologiques a également mis en péril leur code secret Enigma.

L’évolution de la météo et la prévision des changements de temps dans l’océan Atlantique et le nord et l’Europe occidentale sont largement tributaires des processus météorologiques dans/de l’atmosphère de la région arctique. Pour l’étude et les prévisions, les stations météorologiques européennes utilisent collectivement, depuis la Première Guerre mondiale, des observations faites par des stations très lointaines relevées régulièrement – certaines plusieurs fois par jour – et les conditions météorologiques communiquées par radio à toutes les parties intéressées.

Les prévisions météorologiques sont très précieuses pour l’établissement des plans militaires. Par exemple, du mauvais temps peut favoriser une sortie discrète de navires allemands ou assurer une absence de bombardements pour les villes allemandes. À l’inverse, prévoir du beau temps peut favoriser le repérage des convois ou permettre de bombarder, entre autres, les bases des U-boote.

Pour ces raisons, les deux camps ont cherché à obtenir les moyens de dresser des prévisions météorologiques fiables.

La prise de données météorologiques régulières en mer date du XIXe siècle avec la formation de l’Organisation météorologique internationale. Durant les années 1930, un embryon de réseau de prise de données en positions permanentes en mer fut initié par la France et la Grande-Bretagne. Le conflit accéléra ce développement.

À partir de 1939, les navires de la Garde côtière des États-Unis ont été utilisés comme navires météorologiques pour protéger le commerce aérien transatlantique. Le Service d’observation météorologique de l’Atlantique (Atlantic Weather Observation Service) a été autorisé par le président Franklin Delano Roosevelt le 25 janvier 1940. En février 1941, cinq cotres de 327 pieds des garde-côtes ont été utilisés en patrouille météo, habituellement déployés pendant trois semaines, puis renvoyés au port pour une dizaine de jours. Comme la Seconde Guerre mondiale se poursuivait, des cotres étaient nécessaires pour l’effort de guerre et à partir d’août 1942, six navires de charge ont été utilisés. Ces cargos, bien qu’armés, ne bénéficiaient pas d’escorte durant le conflit, ce qui a conduit à la perte de l’USCGC Muskeget (WAG-48) avec 121 hommes d’équipage à bord, torpillé le 9 septembre 1942. En 1943, le United States Weather Bureau a reconnu leurs observations comme «indispensables» à la poursuite de l’effort de guerre.

Les vols de chasseurs entre l’Amérique du Nord, le Groenland et l’Islande ont conduit au déploiement de deux navires météorologiques supplémentaires en 1943 et 1944. Le Royaume-Uni en positionna un dans une bande de 80 kilomètres (50 miles) au large de ses côtes ouest. En mai 1945, 16 navires étaient en opération au nord du 15e parallèle nord dans l’Atlantique, et six autres dans l’Atlantique tropical cool football jerseys. Un total de 20 frégates de la marine américaine ont été utilisées dans le Pacifique pour des opérations similaires. Le personnel du Weather Bureau stationné sur les navires météorologiques devait être volontaire pour embarquer. En plus des observations météorologiques de surface, les navires météorologiques lançaient des ballons-sondes munis de radiosondes et des ballons de plafond, ou PIBALs, afin de déterminer les conditions météorologiques en altitude.

Les Allemands ont commencé à utiliser des navires météorologiques durant l’été 1940. Toutefois, trois de ces quatre navires ont été coulés le 23 novembre, ce qui a conduit à l’utilisation de navires de pêche pour ce besoin. Leurs navires météorologiques étaient en mer pour des campagnes de trois à cinq semaines. Les observations météorologiques des Allemands étaient chiffrées à l’aide de leurs machines Enigma. Le München et le Lauenburg ont été arraisonnés par la Royal Navy, qui a réussi à recueillir de précieux renseignements dans les deux cas. Le Wuppertal est resté coincé dans la glace et a été perdu sans que subsistent de traces du navire ou de l’équipage.

Après la perte de leurs navires météo, les Allemands vont se reporter sur la collecte de données à partir d’avions (principalement les Condor 200) et les sous-marins. Ceux-ci pourront être, au départ ou à la fin d’une mission, assignés à une position donnée pour transmettre régulièrement les informations météo. Ceux-là effectueront généralement leurs vols en partant des bases de la Norvège occupée.

En raison de leur importance, les opérations ont continué après que la Seconde Guerre mondiale ait pris fin, ce qui a conduit à un accord international en septembre 1946 stipulant que pas moins de 13 stations météorologiques dans l’océan seraient maintenues par l’US Coast Guard, cinq autres par le Royaume-Uni et deux par le Brésil.

Pour collecter des infos météos designer water bottles, des avions Heinkel 111 et des Junkers Ju 88 appartenant au Wettererkundungstaffel 5 sont déployés en Norvège à Trondheim et Banak. L’escadron effectue, généralement, deux fois par jour des vols d’observation au-dessus de la mer de Norvège et de la mer du Groenland, la zone d’opération s’étendant de l’est du Groenland au nord du Spitzberg et à l’est de Novaya Zemlya – le mauvais temps empêchant parfois les vols.

Un vol typique s’effectue à basse altitude pour recueillir les informations utiles sur l’état de la mer, la nébulosité, la pression atmosphérique, etc. Puis, l’avion grimpe pour enregistrer des paramètres, comme la pression barométrique, à différentes altitudes. Il répètera cette opération plusieurs fois pendant sa mission. Il redescendra enfin à basse altitude pour achever sa mission. Le sens et la force du vent sont aussi déterminés en utilisant les armes de bord et appréciant la forme des gerbes produites.

Les informations collectées sont chiffrées dans un code spécifique, et renvoyées régulièrement vers les sites allemands par messages radio. La procédure prévoit aussi qu’une synthèse des données recueillies soit aussi chiffrée et transmise périodiquement par radio dans le code opérationnel des unités navales et du commandement de la Kriegsmarine. Ces missions météo aériennes seront peu troublées par les Alliés (voir ci-dessous).

Les Alliés avaient un net avantage dans la compétition des données météorologiques terrestres, occupant la totalité des masses continentales et des îles (Terre-Neuve, le Groenland, l’Islande) de l’Atlantique Nord. Comme les phénomènes météorologiques à cette latitude se déplacent généralement d’ouest en est, les Alliés pouvaient suivre la progression d’un système dépressionnaire traversant l’Atlantique. Les Allemands ont été obligés, par leur concentration en Europe continentale, de s’appuyer largement sur leurs avions à grand rayon d’action et sur des navires météorologiques, qui étaient vulnérables aux attaques, et des équipes clandestines dans des endroits exposés. Avec un petit nombre de stations d’observation non permanentes, ils devaient compter sur la chance pour détecter un front météorologique avant qu’il n’atteigne l’Europe.

Il y eut des tentatives dans les deux camps pour mettre en place des stations météorologiques terrestres basées dans des endroits disputés comme le Spitzberg. Ce dernier était un lieu important pour les Allemands, permettant de surveiller les conditions météorologiques sur la route des convois vers Mourmansk. Tout au long du conflit, ils établiront des bases discrètes pour obtenir des prévisions météorologiques comme sur l’archipel de Svalbard, y compris le Spitzberg et Hopen (Hope Island). Les Alliés n’arriveront jamais à interdire complètement ces tentatives.

Les Allemands ont aussi laissé sur l’île Jan Mayen, le Groenland oriental et jusque sur les côtes du Labrador des stations automatisées (comme la station météorologique Kurt) ou mises en œuvre par du personnel.

En août 1941, lors de la préparation de l’opération Gauntlet, la Royal Navy détruit la station météo sur l’île aux Ours et, plus tard, celle sur le Spitzberg (après avoir transmis de fausses informations afin de décourager l’observation aérienne).

Présentation chronologique.

Les émissions radio des navires chargés des relevés météo étaient aussi reçues par les stations d’écoute alliées. Même si le message codé ne pouvait être traduit, sa forme même permettait de déduire qu’il s’agissait d’un message météo. Par triangulation, il était possible de déterminer la position du navire émetteur. C’est de cette manière que seront détectés les navires météo allemands détruits en 1941 et 1942. Il en sera de même pour les U-boote assignés à ce même rôle.

Le cryptologue britannique Harry Hinsley, qui travaillait alors à Bletchley Park, réalisa à la fin d’avril 1941 que les navires météorologiques allemands étaient généralement des chalutiers isolés non protégés et utilisaient les mêmes livres de code Enigma que le navire de guerre de Kriegsmarine. Bien que les navires météorologiques ne transmettaient pas les bulletins météorologiques avec Enigma, ils devaient encore avoir l’une de ces machines à bord pour décoder les signaux Enigma de l’Amirauté ou d’autres navires allemands.

Hinsley s’est rendu compte que les livres de code seraient plus faciles à obtenir de ces chalutiers vulnérables et le renseignement britannique pourraient ensuite déchiffrer des messages destinés à des U-Boote et découvrir leur emplacement

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

. Le problème principal était d’aborder l’un des navires météorologiques avant que l’équipage ait le temps de jeter leurs configuration actuelle d’Enigma à la mer. Hinsley estima aussi que les codes du mois suivant devraient être enfermés dans un coffre-fort à bord du navire et pourraient être oubliés si l’équipage était forcé d’abandonner précipitamment le navire. Ceci mena à :

En ce qui concerne les vols météo allemands, les Alliés ne les harcèleront que faiblement, s’étant rendu compte que les mêmes données étaient transmises dans deux codes différents dont l’un était déjà connu. Il était utile de l’utiliser pour aider à traduire les messages chiffrés dans l’autre code. Pour continuer à profiter de cette faille de sécurité, il fallait laisser les avions allemands continuer leurs vols.

Les sources sur le sujet sont éparses. Les principaux ouvrages concernés sont les suivants :

Østre Aker videregående skole

Østre Aker videregående skole (også kjent som Hjelpepleierskolen) var en videregående skole på Teisen i bydel Alna i Oslo, etablert i 1986. Skolen startet opp i lokalene til tidligere Teisen skole samlokalisert med Kriminalomsorgens utdanningssenter som hadde tatt over bygget i 1984. Studietilbud innen hjelpepleierutdanning gav skolen tilnavnet Hjelpepleierskolen. I 1990 ble studietilbudene ved Holtet videregående skole lagt om fra allmennfag til yrkesfag, og tilbudene ved Østre Aker videregående skole ble bestemt flyttet til Holtet. Skolen opphørte etter kun fire år hand lemon juicer.

Akers gymnasium&nbsp

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

;· Berg · Berles · Bredtvet · Fagerborg&nbsp runners pouch belt;· Fernanda Nissen · Forsøksgymnaset · Frogner · Frogner Gymnas · Grefsen · Groruddalen · Hallings · Hegdehaugen · Manglerud · Nordstrand · Sandaker · Sinsen · Sofienberg · Sogn · St. Hanshaugen · Teisen · Vahl · Østre Aker

Batman

Batman (først kendt som The Bat-Man direkte oversat Flagermusmanden) er en amerikansk tegneserie-figur skabt af tegneren Bob Kane og forfatteren Bill Finger. Batman blev set af verden for første gang i tegneserien Detective Comics 27 fra maj 1939.

Batman hører hjemme i det amerikanske superhelte-univers fra forlaget DC, omend han rent faktisk ingen superkræfter har selv. I stedet er han veludstyret med den nyeste teknologi, som han selv finansierer, da han til daglig lever under sin virkelige identitet som multimillionæren og playboyen Bruce Wayne.

Batmans univers indeholder et rigt persongalleri af onde eller gale superskurke, som f.eks. Gækkeren (The Riddler), Jokeren (The Joker), Two Face, Poison Ivy, Catwoman og Pingvinen (The Penguin). I mange udgaver af Batman ledsages Batman ofte også en hjælper Robin the Boy Wonder.

Bruce Wayne er superhelten Batmans hemmelige identitet, en milliardær fabrikant, playboy og filantrop. Som barn var han vidne til mordet på sine egne forældre, og det var dette som førte Bruce til at træne sig selv til perfektion, både fysisk og intellektuelt, iføre sig et flagermus-lignende kostume, og bekæmpe kriminalitet. Historien om mordet på Waynes forældre er fortalt og genfortalt adskillige gange.

I al almindelighed kan Bruce Wayne virke som en ansvarsløs discount football uniforms, overfladisk playboy som lever af sin families formue, og indtægterne fra Wayne Enterprise, et stort privat teknologifirma som han har arvet.

Forbes Magazine skønner at Bruce Wayne er den 8. rigeste fiktive figur, med hans 7 milliarder $. Wayne er dog også kendt for at bidrage til velgørenhed, hovedsageligt igennem the Wayne Foundation, en velgørende fond som støtter ofre for kriminalitet og hjælper folk til ikke at blive kriminelle.

Bruce skaber sit playboy-image for at undgå eventuelle mistanker om hans dobbeltliv, og han spiller endda af og til dum og selvoptaget for yderligere at skabe en distance. Batman er meget afklaret med sit dobbelt-liv, og betragter at holde sin hemmelige identitet som en top prioritet. Flere gange har han endda risikeret døden for ikke at afsløre sin sande identitet, ved at vise sine færdigheder offentligt.

Den første Robin – Dick (Richard) Grayson – var søn af et cirkusartistpar. Hans forældre blev dræbt ved styrt fra trapezen under en forestilling, da indehaveren af cirkuset nægtede at betale beskyttelsespenge. Bruce Wayne (Batman) var blandt publikum. Han vidste hvordan det føltes at miste sine forældre, og blev værge for Dick. Senere har Bruce adopteret Dick. Dick opererer nu i byen Blüdhaven uden for Gotham og har superhelte-identitet som Nightwing. Efter at Bruce forfalsker hans død, bliver han den nye Batman. I post-Flashpoint universet blev han i Gotham som Nightwing.

Den næste Robin – Jason Todd – var en småkriminel ungersvend, som Batman stiftede kontakt med første gang, da Jason var ved at rippe Batmobilen. Bruce kunne se et potentiale i knægten og tog ham under sine vinger. Imidlertid havde Jason en masse indestængt vrede og han var ikke så autoritetstro som Dick. Dette skulle få fatale følger for Jason, som blev dræbt af Jokeren på en mission, hvor Bruce og Jason forsøgte at opspore Jasons mor(Dette skete i magasinet “A Death In The Family”). Han blev derefter, i nogle versioner, genoplivet af Ra’s Al-Ghul i et Lazaruzpit og startede en ny karriere, som Red Hood(Jokerens tidligere alias), hvor han gør ting, som Batman ikke ville lade ham gøre. I post-Flashpoint universet er han leder af Outlaws.

Den tredje Robin – Tim Drake – er en fornuftig ung mand. Som lille dreng var han i cirkus med sine forældre den selvsamme dag, som Dicks forældre blev dræbt. Dicks optræden gjorde et stort indtryk på Tim. Derfor kunne han som teenager genkende Dick som Robin i et TV-klip. Derfra var der ikke langt til at regne ud, at Bruce Wayne måtte være Batman. Da Jason kort tid forinden var blevet dræbt, opererede Batman uden en Robin ved sin side, og Batman var også blevet mere uforsigtig og tog unødige chancer. Under et opgør mellem Twoface og Batman/Nightwing, lykkedes det Tim at overbevise Bruce om, at Batman behøver en Robin til at “dække ryggen”. Han skulle dog gennem mange prøvelser wilson football uniforms, inden han fik lov at operere som Robin. Tims forældre blev kidnappet af en pengeafpresser og Batman gjorde hvad der stod i hans magt for at finde og redde dem. Det lykkedes kun at redde Tims far – hans mor døde efter at have drukket forgiftet vand. Det, at Tims far er levende, har givet Tim en del problemer, når han har skullet forklare sin gøren og laden. Fornylig fandt Tims far ud af sandheden, hvilket førte til at Tim kortvarigt stoppede som Robin. Men han er på banen igen, med sin fars tilladelse. I Tegneserie eventen Identity Crisis (2004) blev Tim Drakes far dog slået ihjel af Captain Boomerang. Efter at Damian blev Robin, bekæmpede han kriminalitet som Red Robin. I post-Flashpoint universet fører han Teen Titans som Red Robin.

Den fjerde Robin – Stephanie Brown – var datter af superskurken Cluemaster, og begyndte sin karriere som superhelten Spoiler. Da Tims far fik ham til at stoppe med at være Robin, tog Stephanie hans sted i en kort tidsrum. Efter hun forfalsker sin død, og Tim vender tilbage som Robin, bliver hun Spoiler igen og senere Batgirl. Efter Flashpoint, er hendes skæbne i DC-Universet ukendt.

Den femte og sidste Robin – Damian Wayne – er Bruce Wayne’s og Talia Al-Ghul’s søn. Han er en ti-årig med snigmorderuddannelse, og en hård personlighed, der minder om tsundere karakter typer. Han var Robin under Dicks ræs som Batman. I post-Flashpoint universet blev Robin til hans far

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

, Bruce Wayne.

Der er i hverttilfælde en robin mere. Chris O`Donnel, som spillede Robin i filmen: Batman og Robin. Han må i så tilfælde være nummer seks.

Tegneserien er filmatiseret flere gange, både som tegnefilm og med levende skuespillere. Tv-serien i 120 afsnit, der første gang løb over skærmen i perioden 1966-1968, havde Adam West i hovedrollen og var en meget humoristisk slapstick-udgave af Batman.

“Gotham”

Australian Open 1978/Herrendoppel

Herrendoppel der Australian Open 1978. Titelverteidiger waren Ray Ruffels und Allan Stone. Das Finale bestritten Wojciech Fibak und Kim Warwick gegen Paul Cronk und Cliff Letcher, welches Fibak und Warwick in zwei Sätzen gewannen. Für Fibak war es der erste und einzige Grand-Slam-Titel, für Warwick der erste von insgesamt vier.

1905 | 1906 | 1907 | 1908 | 1909 | 1910 | 1911 | 1912 | 1913 | 1914 | 1915 | 1916 | 1917 | 1918 | 1919 | 1920 | 1921 | 1922 | 1923 | 1924 | 1925 | 1926 | 1927 | 1928 | 1929 | 1930 | 1931 | 1932 | 1933 | 1934 | 1935 | 1936 | 1937 | 1938 | 1939 | 1940 | 1941 | 1942 | 1943 | 1944 | 1945 | 1946 | 1947 | 1948 | 1949 | 1950 | 1951 | 1952 | 1953 | 1954 | 1955 | 1956 | 1957 | 1958 | 1959 | 1960 | 1961 | 1962 | 1963&nbsp

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

;| 1964 | 1965 | 1966 | 1967 | 1968 | 1969 | 1970 | 1971 | 1972&nbsp

Real Madrid Club de Fútbol Home CARVAJAL 15 Jerseys

Real Madrid Club de Fútbol Home CARVAJAL 15 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;| 1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977 Jan. | 1977 Dez. | 1978 | 1979 | 1980 | 1981 | 1982 | 1983 | 1984 | 1985 | — | 1987 | 1988 | 1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016

Kościół Marii Panny w Legnicy

Ewangelicki kościół Marii Panny (niem. Liebfrauenkirche, Kirche zu Unser Lieben Frauen) w Legnicy jest jednym z najstarszych kościołów na Śląsku. Początki jego budowy sięgają XII wieku. Jest on również nazywany kościołem Mariackim (niem. Marienkirche), lub Niskim (niem. Niederkirche) ze względu na położenie w dolnej części miasta.

Początki kościoła zdaniem historyków niemieckich[jakich?] sięgają drugiej połowy XII wieku, kiedy to Bolesław Wysoki wybudował prawdopodobnie jednonawowy drewniany kościół. W roku 1192 na miejscu poprzedniego został wybudowany kościół z kamienia (łupanego piaskowca), o czym wspominają dokumenty klasztoru lubiąskiego z 1195 roku. W tej świątyni modliła się Jadwiga Śląska. 9 kwietnia 1241 roku, według kronikarza Jana Długosza, Henryk Pobożny modlił się w legnickim kościele Mariackim przed wyruszeniem na bitwę znaną w historii jako bitwa pod Legnicą.

W wyniku pożaru, który miał miejsce 25 maja 1338 roku kościół uległ całkowitemu spaleniu. W latach 1362-1386 kościół odbudowano i przekształcono w budowlę halową trójnawową na planie bazyliki. Około 1417 roku wybudowano podwójną kaplicę ufundowaną przez cech sukienników. W latach 1450-1468 została rozbudowana bryła kościoła przez proboszcza i kanonika Martina Cromera poprzez dobudowanie chóru. Za panowania Fryderyka I Legnickiego podniesiono południową wieżę, do której dobudowano ośmioboczne zwieńczenie z balustradą oraz hełmem. Odtąd kościół miał dwie wieże o różnej wysokości i kształcie.

W czasie wojen napoleońskich w 1813 roku wojska francuskie urządziły w kościele szpital, co spowodowało duże zniszczenie wnętrza kościoła. Po odnowieniu kościół ponownie poświęcono w 1815 roku.

11 marca 1822 kościół spłonął w wyniku uderzenia pioruna. W latach 1824-1829 został odbudowany. W tym okresie przekształcono go ponownie w budynek halowy ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym na gurtach, zbudowano empory boczne, a także z zachodniej strony dwie nowe wieże o jednakowej wysokości.

29 sierpnia 1890 roku kościół odwiedził i opisał Stanisław Wyspiański.

W styczniu 1905 roku przystąpiono do przebudowy kościoła według planu Oskara Hossefelda, a pracami kierował Hubert Kratz. Od tej pory nabożeństwa dla wiernych tej parafii odbywały się w innym ewangelickim kościele – kościele Piotra i Pawła. W tym czasie wybudowano trójprzęsłową zakrystię, nadbudowano mury, we wnętrzu wzniesiono lożę książęcą i emporę organową. Podczas prac remontowych zostały zlikwidowane wewnętrzne empory boczne oraz wykonane nowe witraże. Wnętrze kościoła pomalowano w jasnym kolorze, a filary w geometryczne wzory „mauretańskie”, które wykonał prof. August Oetken z Berlina. Rozległe roboty objęły także wieże, dach oraz południowe dobudowane kaplice.

W 1905 roku firma Rudolfa Otto Mayera z Berlina zamontowała w kościele 17 000mb centralnego ogrzewania. Kościół został też jako jedyny w Legnicy wyposażony w oświetlenie gazowe.

Prace ukończono tak szybko, że już 31 maja 1906 r. mogła mieć miejsce uroczystość poświęcenia kościoła, a w roku 1908 zamontowano ostatnie ławki i witraże. 9 czerwca 1908 r. kościół Marii Panny został ponownie przekazany do użytku parafii ewangelickiej w obecności cesarza Wilhelma II. Jest to jedyny kościół w Legnicy, który od czasów Reformacji nieprzerwanie służy wierze ewangelickiej.

W 2007 roku w kościele Mariackim kręcono sceny do filmu w reżyserii Waldemara Krzystka Mała Moskwa.

W roku 1203 wymienia się po raz pierwszy proboszcza tego kościoła. Jednym z proboszczów i kanoników był Martin Cromer, który nadzorował przebudowę kościoła w latach 1450-1468. Następcą jego był proboszcz Johann Lamprecht.

Duży wpływ na szerzenie Reformacji na terenie Śląska wywarł Kaspar Schwenkfeld, który przebywał na dworach książęcych, a do 1523 roku był radcą dworu Fryderyka II Legnickiego. Jego wpływ sprawił, że już w 1524 roku książę ogłosił luteranizm jako religię państwową. Za namową reformatora z Wrocławia Jana Hessa, już w 1522 roku sprowadził do Legnicy duchownego ewangelickiego Fabiana Eckela, który w dniu 8 czerwca tegoż roku, w święto Zesłania Ducha Świętego odprawił w kościele Mariackim pierwsze nabożeństwo według liturgii ewangelickiej. Od tego momentu świątynia ta służy Kościołowi Ewangelickiemu. W kościołach księstwa legnicko-brzeskiego przechodzenie na ewangelicyzm następowało łagodnie, a to za sprawą księcia Piasta Fryderyka II Legnickiego. Z pośród innych duchownych należy wspomnieć Leonahrda Krentzheima (1532-1598), który pracował w kościele w latach 1553-1571, Simona Gruneusa (1564-1628) oraz pastora Gottfrieda Dewerdecka (1675-1726).

Dzieje Legnicy od czasów Reformacji są związane z ewangelicyzmem, którego oddziaływanie kształtowało historię tego miasta przez ponad 400 lat. Najtrudniejszy okres przeżyli ewangelicy legniccy po drugiej wojnie światowej. Dzisiaj ewangelicy korzystają z największego kościoła legnickiego, kościoła Marii Panny, w którym, jako w pierwszym, odprawiono Wieczerzę Pańską pod dwiema postaciami. Po II wojnie światowej pierwsze polskie nabożeństwo ewangelickie odprawił 27 października 1946 roku ks. Karol Jadwiszczok (1905-1988). Długoletnim duszpasterzem parafii w Legnicy w okresie powojennym był ks. Jan Zajączkowski poświęcający wiele czasu i energii ewangelikom z terenu Dolnego Śląska. Od 1991 roku parafia obsługiwana była przez duszpasterza Parafii jaworskiej – ks. Romana Kluza. Od lipca 1997 roku do 31. stycznia 2005 roku duszpasterzem legnickiej Parafii Ewangelicko-Augsburskiej był ks. Cezary Królewicz. Następnie przez ponad rok Parafią administrował ks. bp Ryszard Bogusz, zwierzchnik Diecezji Wrocławskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. W połowie 2006 roku funkcję proboszcza objął ks. Dariusz Madzia, którą sprawował do końca lipca 2010 roku. Od tamtego czasu ponownie administratorem Parafii jest ks. bp Ryszard Bogusz.

Ostatnim niemieckim pastorem był Wolfgang Meißler (zmarł 20 grudnia 2006 roku), który w 1962 roku został wydalony z Polski i zamieszkał w Hamburgu. Został pastorem w kościele Christophoruskirche w Altonie. Razem z byłymi mieszkańcami Legnicy, którzy corocznie przyjeżdżają do kościoła Mariackiego w pierwszą niedzielę października z okazji Dziękczynnego Święta Żniw, aby obchodzić złotą lub diamentową rocznicę swojej konfirmacji, założył fundację “Schlesienhilfe PWM”, aby wspierać kościół Mariacki. Po jego śmierci fundacja krótki czas jeszcze działała, po czym została rozwiązana.

Obecnie w kościele odbywają się w każdą 1 i 3 niedzielę miesiąca również nabożeństwa w języku niemieckim.

Kościół wzniesiony jest z cegły, a jego cokół i wzmocnienia węgłów pomieszczeń, mieszczących dawną zakrystię i Kaplicę Sukienników z piaskowca.

Kościół Marii Panny jest budowlą halową, trójnawową wzniesioną na planie wydłużonego prostokąta z dwoma wieżami od strony zachodniej. Od strony wschodniej nad ulicą znajduje się arkadowe sklepienie, ponad którym znajduje się kwadratowe prezbiterium, które kiedyś stykało się z plebanią. Takie rozwiązanie architektoniczne zostało podyktowane tym, że uliczka ta była niezbędna do obrony murów miejskich.

Podstawa wież jest kwadratowa, a w górnej części ośmioboczna. Obie wieże przykryte są szpiczastymi hełmami w kształcie ostrosłupów o podstawie ośmioboków. W ściany kościoła wmurowanych zostało kilka renesansowych i barokowych piaskowcowych epitafiów.

Długość kościoła wynosi 50,50 m, w tym prezbiterium 10,20 m, szerokość 20 m, wysokość wież 62 m.

Wnętrze kościoła składa się z trzech naw o szerokości: nawa główna- 8,45 m, południowa- 4,60 m, północna- 4,8m. Podział na nawy wyznaczają gładkie filary, o przekroju regularnych ośmioboków o średnicy 1,30 m i wysokości 22,4 m, wsparte na wysokich cokołach, ustawione w nieregularnych odstępach od siebie. Sześć filarów z każdej strony wyznacza siedem przęseł. Na filarach nawy głównej przymocowane są do żelaznej ażurowej taśmy, obiegającej filar, kinkiety dwu świecowe.

Wnętrze nawy głównej nakryte jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym na gurtach, wyrastających bezpośrednio z gładkich filarów i opadających na wsporniki umocowane na ścianach naw. Ze sklepienia zwisają dwa 16-ramienne świeczniki. Jeden pochodzi z 1621 roku

Argentina Home J.ZANETTI 8 Jerseys

Argentina Home J.ZANETTI 8 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, a drugi z 1622 roku i został ufundowany przez Samuela Kirchnera.

W nawach bocznych znajdują się dwie tablice nagrobne jedna poświęcona Hansowi von Romnitz, zarządcy dóbr kapituły św. Krzyża zmarłego w 1608 roku, druga rycerzowi Rotkirchowi zmarłemu w 1612 roku. W ścianę południową nawy bocznej zaadoptowano tablicę dziękczynną z nazwiskami około 800 parafian poległych w wojnach w XIX i XX w.

Wnętrze kościoła otynkowano i pomalowano w jasnym kolorze, kolumny pokrywają geometryczne wzory o stylizacji “mauretańskiej”.

Prezbiterium ma kształt zbliżony do kwadratu i prowadzi do niego 14 schodów. Obie dłuższe ściany wypełnia maswerkowa dekoracja architektoniczna w formie arkad. W przestrzeniach między arkadami widoczna jest polichromia ścienna: krzyż opleciony cierniową koroną oraz zgeometryzowane pąki kwiatów, prawdopodobnie tzw. róża Lutra.

Nowy ołtarz w stylu neogotyckim powstał w 1906 roku z terakoty, a jego wysokość wynosi około 7 metrów. Środkową część ołtarza zajmuje olejny obraz namalowany w 1770 roku „Pokłon pasterzy”. Po jego prawej stronie znajdują się dwa obrazy umieszczone jeden nad drugim i przedstawiają apostołów Piotra i Bartłomieja. Podobnie po lewej stronie przedstawiony jest apostoł Jan i apostoł Andrzej. Płaskorzeźba ołtarza głównego powstała ok. 1906 roku i wykonana została w stylu neomanieryzmu bądź neobaroku.

Wielkie okna kościoła Marii Panny ozdobiono w latach 1902-1908 witrażami, które wykonali najznakomitsi artyści niemieccy. Z inicjatywy pastora Wolfganga Meißlera odnowiono je w latach 1992 – 1993. Renowacji dokonał Zbigniew Brzeziński wraz z ojcem. Łączna powierzchnia witraży wynosi aż 300 m².

W nawach bocznych znajduje się 14 witraży, które przedstawiają osoby i zdarzenia z historii religii i Kościoła, oraz z historii Reformacji, Śląska i miasta Legnicy.

Autorem 14 rozet witrażowych nad oknami jest również prof. August Oetken z Berlina.

Od ołtarza rozciąga się wspaniały widok na emporę organową i organy. Na zaokrąglonych gzymsach szafy piszczałkowej sekcji głównej i wieżyczek basowych prospektu umieszczone są putta i anioły trzymające kartki kancjonałów i grające na instrumentach. W centrum znajduje się figura biblijnego króla Dawida grającego na harfie.

Pierwsza wzmianka o korzystaniu z organów w kościele Mariackim pochodzi z roku 1414. W roku 1438 zbudowano nowy instrument ufundowany przez burmistrza z Chojnowa. Instrument ten służył do 1500 roku, w którym to powstały nowe, prawdopodobnie większe organy usytuowane w prezbiterium. W 100 lat później, wzniesiony został w zachodniej części nawy głównej nowy chór muzyczny, i tam znalazły się wyremontowane i nieco przebudowane organy z prezbiterium. Przebudowywane i ulepszane jeszcze trzykrotnie, przetrwały do roku 1735. W 1735 roku podjęto decyzję o budowie nowego instrumentu i zlecono to zadanie wybitnemu organmistrzowi Michaelowi Röderowi. Instrument posiadał 35-głosów i wzbogacony był o typowe dla sztuki baroku rozwiązania jak np. wirująca gwiazda, dzwonki oraz urządzenia poruszające aniołami grającymi na kotłach.

Pierwsza większa przebudowa organów miała miejsce w 1828 roku. Jej celem była zmiana charakteru brzmienia na homofoniczne.

Gruntownej przebudowy instrumentu dokonała w roku 1914 firma organmistrza Karla Gottlieba Weiglego z Echterdingen koło Stuttgartu. Praktycznie powstał nowy instrument w zabytkowej obudowie. Organy Weigla posiadały dyspozycję typowo romantyczną. Oprócz Celesty [61 tonów] o stopażu 4′ posiadały także Harmoniumwerk (ppp) – obsługiwany przez III manuał oraz 5 rejestrów wysokociśnieniowych (fff). Stąd nazwa “Parabrahm-Orgel”, którą określano mariackie organy. To sprawiło, że osiągały one brzmienie zbliżone do orkiestry symfonicznej. W roku 1928, podczas remontu organów firma Weigle’a przywróciła w III manuale barokowy zestaw głosów.

Dyspozycja organów po przebudowie w 1928 roku:

Kolejny remont organ o 3 239 piszczałkach, 54 registrach i trzech manuałach miał miejsce w latach 1974-1977 i został przeprowadzony przez firmę Dymitra Szczerbaniaka z Łodzi. Ostatni remont przeprowadziła firma Hammer z Hemmingen koło Hanoweru. Szczęśliwie zachowało się 5 głosów z 1735 roku i są to Principal 8′ Cis-h2, Octave 4′ Cis-h2, Gemshorn 8′ D-cis 4 w pierwszym manuale, a w drugim Octave 4′ D-dis2, Gemshorn 4′ D-ds3. Po ostatniej renowacji III manuał pozostał cichy, a jego miejsce mają w przyszłości zająć 4 zrekonstruowane rejestry wysokociśnieniowe. Aktualnie organy posiadają 46 głosów (w tym 2 głosy transmitowane).

Za kontuarem zasiedli m.in. prof. Stanisław Moryto z Warszawy, prof. Karol Gołębiowski zamieszkały w Belgii, dr Krzysztof Urbaniak, Michał Markuszewski, laureat wielu konkursów organowych krajowych i zagranicznych oraz dr Michał Sławecki, absolwent i wykładowca Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, a od dwóch lat dyrektor artystyczny festiwalu „Legnickie Conversatorium Organowe”. Każdego roku można posłuchać wyjątkowego brzmienia organów w ewangelickim kościele Mariackim w Legnicy.

Ze względu na swoje walory brzmieniowe organy kościoła ewangelickiego Marii Panny w Legnicy zaliczyć można do najwspanialszych instrumentów nie tylko w skali Śląska.

Drewniana ambona i baldachim pochodzi z XIX wieku i zostały wykonane w stylu neogotyckim na rzucie 8-bocznym

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

. W rzeczywistości posiada pięć płasko rzeźbionych boków, cokół oraz kręte schody. Na każdym z pięciu boków kosza umieszczono w architektonicznej ramie reliefy ze scenami o treści zaczerpniętej z Nowego Testamentu z fragmentów Ewangelii: m.in. Jezus nauczający w łodzi, kazanie na górze, rozmowa Jezusa z Samarytanką i wypędzenie kupców ze świątyni. Reliefy zostały wykonane przez profesora Cirillo Dell’Antonio (1876-1971) w 1906 roku w Cieplicach.

Ławki wykonała w 1906 roku stolarnia Carla Lehnke z Legnicy według projektu Huberta Kratza, a czoła ich ozdobił płaskorzeźbami Carl Koschel z Wrocławia. Znajduje się tutaj 114 ławek z niepowtarzającymi się motywami figuralnymi i ornamentalnymi. Ławki zapewniają 1 117 miejsc siedzących.

W roku 2005 dokonano wymiany skorodowanych blach w korytkach dachowych. Prace te zostały sfinansowane ze środków własnych parafii, oraz w dużej mierze ze środków otrzymanych z fundacji pastora Meißlera “Schlesienhilfe PWM”.

W roku 2006 w prezbiterium kościoła pomalowane zostały ściany. Środki na ten cel parafia otrzymała również z wyżej wymienionej fundacji, założonej przez pochodzącego z Legnicy duszpasterza.

W roku 2007 dokonano wymiany instalacji elektrycznej w prezbiterium Kościoła.

W kolejnych latach przygotowywana była dokumentacja w postaci ekspertyzy oraz projektu technicznego posadowienia fasady zachodniej kościoła (wieże). Dzięki pomocy fundacji “Schlesienhilfe PWM” udało się ten projekt wykonać i przystąpić do jego realizacji.

W roku 2010 przystąpiono do pierwszego etapu prac, związanych ze wzmocnieniem konstrukcji kościoła w części zachodniej. Ze środków Gminy Legnica (50 000,00) oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego (25 000,00) dokonano wymiany pokrycia dachowego łącznika między wieżami kościoła a także wymiany więźby i uszkodzonego stropu nad emporą organową.

Kolejnym niezbędnym etapem prac było wykonanie zabezpieczenie konstrukcji kościoła, poprzez ustawienie konstrukcji wsporczej klatek schodowych, zabezpieczenia zniszczonej lewej przypory, oraz wzmocnienie fundamentów pod wieżami. Odbyło się to nowoczesną metodą palowania z maksymalnym ograniczeniem drgań. Sytuacja konstrukcyjna była wówczas na tyle poważna, że istniało realne zagrożenie katastrofy budowlanej. Na szczęście prace przebiegły pomyślnie i owe zagrożenie udało się zminimalizować. Środki na tę inwestycję, przeprowadzoną w 2011 roku parafia pozyskała z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (600 000,00) oraz z Fundacji Polska Miedź (100 000,00).

W roku 2012 wykonano drugi etap wzmocnienia fundamentów pod wieżami kościoła. Pierwszy w dużej mierze dotyczył części zewnętrznej murów, drugi przeprowadzony był wyłącznie wewnątrz kościoła. Prace zostały wykonane pomyślnie, przez co osiadanie wież zostało zatrzymane. W roku 2013 ukończono remont pokrycia dachowego nad kaplicą sukienników oraz wykonano prace konserwacyjne powstrzymującej działanie działanie drewnojada i kornika, niszczących zabytkowe organy. Wiosną 2014 ukończono remont klatki schodowej wiodącej na południową wieżę oraz wykonano odpowiednie zabezpieczenia na balkonie widokowym. Dzięki temu wieża została udostępniona dla ruchu turystycznego. Od początku 2014 r. kontynuowane są prace nad remontem klatki schodowej wieży północnej. Na dalsze prace konserwatorskie czekają hełmy obu wież jak i zabytkowe ławy kościelne zaatakowane przez kornika i drewnojada. Dalszy przebieg konserwacji legnickiego kościoła uzależnione jest od możliwości finansowych parafii.

Junior Bridgeman

* Points marqués dans chaque club dans le cadre des compétitions nationales et continentales.

Ulysses Lee “Junior” Bridgeman (né le 17 septembre 1953, à East Chicago, Indiana) est un ancien joueur américain de basket-ball.

Bridgeman fut membre de l’équipe du lycée “East Chicago Washington”

Chile Home VARGAS 11 Jerseys

Chile Home VARGAS 11 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, qui demeura invaincu (29-0) et remporta le titre de champion de l’État d’Indiana. Parmi ses coéquipiers se trouvaient Pete Trgovich (qui joua à UCLA) et Tim Stoddard (N

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

.C. State), qui devint pitcher en Major League Baseball.

Arrière-ailier d’1,98 m issu de l’université de Louisville, Bridgeman fut sélectionné par les Lakers de Los Angeles en 1975 et transféré dans la foulée avec Brian Winters aux Bucks de Milwaukee contre Kareem Abdul-Jabbar. Bridgeman connaitra une carrière de 12 années en NBA, passée essentiellement avec les Bucks, inscrivant 11 517 points. Bien qu’il fût sixième homme la plupart de sa carrière, il inscrivit au moins 10 points de moyenne lors de neuf saisons consécutives. Il disputa 711 rencontres pour les Bucks, soit le record pour la franchise des Bucks, bien qu’il ne fût titulaire qu’à 105 reprises. Son maillot numéro 2 a été retiré par la franchise des Bucks en 1988.

Bridgeman est membre de Alpha Phi Alpha, la première fraternité établie pour des afro-américains.

40 mm grenade

The 40 mm grenade is a military grenade caliber for grenade launchers in service with many armed forces. There are two main types in service: the 40×46mm, which is a low-velocity round used in hand-held grenade launchers; and the high-velocity 40×53mm, used in mounted and crew-served weapons. The cartridges are not interchangeable. Both 40 mm cartridges use what the US Army during the Vietnam War called the High-Low Propulsion System.

The less powerful 40×46mm is used in hand-held weapons such as the M79, M203, and the multi-shot M32 MGL.

The more powerful 40×53mm is used in automatic grenade launchers mounted on tripods, vehicles or helicopters, such as the Mk 19 grenade launcher. In these roles, the rounds are linked together with a metallic disintegrating link.

A new 40×51mm cartridge recently (2007) developed in South Africa provides a more powerful alternative for hand-held weapons without increased recoil. A new version of the Milkor MGL chambered for the new round remains backward compatible with existing 40×46mm rounds.

U.S. military rounds designated specifically for the M79 launcher includes:

U.S

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

. military rounds designated specifically for the M203 launcher includes:

The U.S. Army ARDEC began development of a 40 mm airburst fuse in 2011 to improve the ability of grenade launchers like the M203 and M320 to engage targets in defilade. Called Small Arms Grenade Munitions (SAGM), they double the lethality of the standard M433 grenade round by adding a small “smart” fuse sensor that detonates in the air to hit targets in cover or behind obstacles. The airburst function is similar to the XM25 CDTE, which has an onboard laser system to determine the distance to the target, but SAGM is considered complementary to the XM25 rather than competing against it, as the XM25 provides direct fire while 40 mm launchers fire indirectly. Engineers integrated sensors and logic devices to scan and filter the environment and then autonomously airburst the fuse without needing to be told to by the firer, thereby not requiring the soldier to carry extra weapon accessories. SAGM enables soldiers to accurately incapacitate personnel targets in defilade at ranges between 50 to 500 meters. The round is engineered with three firing modes: airburst; point detonation; and self-destruct. A successful demonstration occurred in November 2013. Although the SAGM sensor does not need a laser rangefinder or any pre-fire programming sequence, it does require some skill by the user to aim and fire the round correctly so that it can detect the wall or obstruction to detonate in the air. The SAGM was to undergo evaluation in July 2015 and, if successful, transition into an official Army program of record by the end of the year. Not only does the fuse burst over walls, but it can detonate when passing cover like trees, bursting just as it senses and passes the trunk. The sort of sensor SAGM uses to differentiate clutter from triggering obstacles is highly classified, but shows airburst reliability of 76 percent.

It is a grenade caliber designed in Poland, and used in Pallad wz. 74 underbarrel grenade launchers (used with AK family rifles in use in Polish Army like the AKM/AKMS, Tantal and Beryl) and Pallad-D wz. 83 Grenade launcher (standalone variant fitted with standard pistol grip and folding stock from AKMS assault rifle). The construction is similar to one used in 40×46mm but grenades are not fully interchangeable.

Extended Range Low Pressure (ERLP) 40×51mm cartridges extend the range of 40 mm grenades from 400 m to 800 m and are manufactured by companies such as Rheinmetall Denel Munitions.

U.S. military rounds designated specifically for the Mk 19 grenade launcher includes:

U

Colombia 2016 Home RAMOS 21 Jerseys

Colombia 2016 Home RAMOS 21 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

.S. military rounds designated specifically for the Mk 47 grenade launcher include:

The MK285 consists of an electronic programmable fuze, a prefragmented warhead and a propulsion system. the fuze is programmed through the fire control of the gun. the fuze is mechanically armed at approximately 23 meters.

The round is programmed to airburst over the target and the fuze counts down the programmed time via its built in electronics. If an unprogrammed round is fired, it will detonate on impact.

The projectile has a built in self-destruct and can be fired by any automatic grenade launcher.

Other weapons using 40 mm rounds are the Milkor MGL, the Penn Arms PGL65-40 “Fourkiller Tactical Model” 40 mm Multiple Grenade Launcher, the Heckler & Koch AG36, Heckler & Koch AG-C/GLM, the Heckler & Koch GMG and the Heckler & Koch HK69A1. There is also the CIS 40 AGL and 40LWAGL from Singapore’s ST Kinetics. The Daewoo K4 Grenade Machine Gun is in service with the South Korean Armed Services.

The Soviet GP-25 Kostyor and GP-30 Obuvka and Russian GP-34, BG-15 Mukha and RG-6 use a unique type of 40 mm grenade. These grenades are caseless, holding their own propellant within the body of the grenade. The Soviet 40 mm VOG-25 grenades are not interchangeable with U.S. 40×46mm and 40×53mm weapons.

The Metal Storm Redback 40 mm Weapon System is a four-barrel, 16-round weapon system that uses preloaded barrels containing superposed 40 mm grenades with electrical priming, and is designed for mounting on vehicles.

The M203 cannot be loaded with high-powered or specialized grenades, such as Milkor ERLP or 40×53mm grenades, because of its slide-locking breech. Manufacturers working on replacements for the M203 had to come up with new ideas so this would be possible with new issued grenade launchers. This resulted in two designs, the side-loading M320 grenade launcher and the FN SCAR’s Mk13 Mod0 EGLM

Glass Water Bottle

Glass Water Bottle Reusable-Made of High-quality Glass,Stylish Sports,Bike,Tennis,Runner,Drinking,Camping Water Bottle 18oz With Nylon Sleeve,Glass Beverage,Storage Bottle With Lid,Pink/Green,Set of 2

BUY NOW

$69.99
$19.99

. The EGLM opens like the M203 but the barrel can also be pivoted right or left, allowing left and right-handed shooters to load it quickly with any ammunition.

The MK281 is a new type of 40 mm target practice grenade ammunition that has been accepted for use into the United States Marine Corps and the United States Army. It is “green” because it is non-toxic and non-dud producing (since it is a training round), meaning that there is no unexploded ordnance left to clean up on the range and heavy metals in the fuse do not leak into the ground. The MK281 was introduced into parts of the U.S. Armed Forces because of an executive order mandating that they buy green ammunition. The MK281 is manufactured by an American subsidiary of the Rheinmetall Group.

The United States Army has a requirement for a non-dud producing 40mm training ammunition in both high and low velocity variants. The Army awarded four contracts to three United States companies to test designs. The resulting ammunition will not contain explosive energetics and have day and night visible, infrared, and thermal signatures.